10 - Ontdek wat jou echt drijft | Mireille Bruin

Zelfs bij de bushalte in de lift, ik voel gewoon wat mensen denken soms.
En dan word je ouder en het jasje gaat krap zitten.
Ik werd benauwd, ik werd niet goed.
Welkom bij de Beste Trainer van Nederland podcast.
De podcast over leren en ontwikkelen voor trainers en leidinggevenden.
Ik ben Maaike Ruiter, psycholoog trainer.
En in deze podcast verzamel ik tips en inspiratie,
zodat iedereen de beste trainer van Nederland kan worden.
Vandaag de gast, Miraija Bruin.
Miraija Bruin wordt geboren op 30 juni 1979 in Scheveningen.
Al op jonge leeftijd zorgde ze dat niemand alleen stond op het schoolplein
en nam ze het op voor de kinderen die werden buitenschloten.
Na de middelbare school kiest Miraija voor sociaal werk.
Na een burn-out groeit haar fascinatie voor menselijk gedrag verder
en verdiept ze zich met NLP, systemisch werken en de HBO-opleiding Life Coaching.
Vandaag werkt ze al meer dan 18 jaar als trainer, coach, docent en spreker.
Ze geeft onder andere trainde traineropleidingen bij ICM
en begeleidt mensen rondom leiderschap, psychologische veiligheid, inclusie en onderstroom in teams.
Altijd met dezelfde overtuiging.
Wat je leert moet niet alleen werken op je werk, maar ook passen bij wie je bent.
Daarnaast reisde de Miraija onder andere naar Ecuador en West-Afrika,
waar ze werd getraind door shamanen en leerde werken met de kracht van natuur en intuïtie.
Een leuk feitje?
Ook haar bedrijf groeide mee met haar visie en verandert van bezieling met Miraija naar lead beyond limits.
Wauw, mooi gedaan.
Jij vertelde onder andere, of in ieder geval ik vertelde in die intro,
over de onderstroom is een belangrijk onderdeel ook van jouw werk.
Wat houdt onderstroom in voor jou?
Ja, wat ik fascinerend vind is het onzichtbare.
Wat we niet zien, wat we niet voelen, wat wel aanwezig is
en wat wellicht hier en daar onderdrukt wordt omdat we er nog niet aan toe zijn of niet willen zien.
En daar heb ik een gevoeligheid voor ook.
Dat vind ik iets wat uiteindelijk als het wel zichtbaar maken,
kan zomaar een bevrijding zijn of een, ja, soms wat weerstand in het begin misschien,
maar dan bevrijding, dan misschien wel rust en inzicht en uiteindelijk impact.
En als we het dan hebben over onderstroom en persoonlijke waardes,
wat we het vandaag over gaan hebben, hoe verhouden die zich toch tot elkaar?
Want die hebben we natuurlijk ook gewoon een link.
Ja, we kennen natuurlijk allemaal, denk ik, de ijsberg.
De waardes in overtuiging, dus die zitten al in de onderstroom.
Zijn die waardes het grootste?
Goeie vraag. Ik denk van wel.
Maar misschien denk ik over een paar minuten weer anders.
Maar op dit moment denk ik wel dat waardes het grootste is,
omdat dat naar mij deed jouw voet onbewust en daar je geluk, rust, focus zit.
En als je het niet krijgt of lang niet krijgt, dan vaak gebeurt er een soort van in het bewuste,
ja, ik vind mijn werk niet leuk, ik vind mijn collega's niet leuk, ik vind de sfeer niet leuk.
En naar mij in ziens, wat zou er gebeuren als we echt ons onbewuste waardes en dus de onderstroom goed weten
en daar dat naar boven halen, dus het onbewust naar bewust te brengen.
En dat kunnen van verwoorden naar je werk, naar je manager, naar de situaties waar je in bevindt,
wat belangrijk voor je is.
Dus een heel groot onderdeel naar mij in ziens, ja.
Voor de mensen die niet weten wat waardes is, zou je dat nog kunnen toelichten?
Waardes zijn drijfveren die voor jou belangrijk zijn en die waar je niet tegen kan liegen, zeg ik altijd.
Het is onbewust en het drijft je onbewust.
Het zijn, ik kan een aantal noemen, bijvoorbeeld creativiteit, vernieuwing, vrijheid, balans, zorg, sfeer, orde, structuur.
Kunnen waardes zijn die onbewust heel belangrijk voor je zijn en maken wie je bent,
maar ik zeg ook altijd wie je niet bent. Dus je hebt het nodig om in je volledige potentie te staan.
En waarom zijn ze zo intens belangrijk, dat we die weten?
Het ondervinden van wauw, dit doet me goed, laten we zeggen vrijheid.
En hé, door vrijheid te ervaren op dit moment kan ik meer mijn potentie, ik word creatiever, ik word rustiger, ik word zo.
Omdat we wellicht niet hebben gehad.
Maar het kan ook zijn dat we nog waardes hebben van onze ouders, die, ik noem het altijd een jasje,
zoals het zo noem ik, je hebt een jasje aan, laten we zeggen vanaf je vierde tot je achttiende,
heb je een jasje van je mama en papa aan.
En die jasje, die krijg je door moedig van overtuigingen, de omgeving, nou waardes.
En dan word je ouder en het jasje gaat krap zitten.
Doordat je je eigen werk in gaat zetten, je relaties.
En je merkt ineens, wat mijn moeder of vader belangrijk vindt, vind ik eigenlijk niet zo heel belangrijk,
is dit wel echt mijn waardes?
En vaak hebben we heel veel oefeningen waar we waardes uitvragen, maar meer vanuit het bewuste.
En de kracht van deze oefening vind ik, dat we de onbewuste omhoog halen, is de onderstroom.
Dus wat echt van, nou laten we zeggen, van binnenuit belangrijk voor jou is, en wat jou echt drijft.
En niet wat we denken wat ons drijven, vanuit wellicht overtuigingen van je omgeving of je ouders.
Dus daar zit een middenlaag in, maar wat ik al zei is best wel uitgebreid, maar dat even in het kort.
Ja, dus jij zegt van, soms krijgen we een aangeleerd jasje.
En die past ons gewoon niet zo heel lekker meer.
En die wordt het tijd dat we die uitdoen, zodat de andere waardes veel meer ruimte krijgen.
Precies, en ik heb het idee dat ook die jasje een reis is die aan en uit gaat.
Dus ik denk wel het grootste, als ik naar mijn eigen dochter kijk, die is nu 19, die is echt wel het jasje aan het uitdoen.
Van wat zijn mijn waarden, waar sta ik voor? Dat zie ik ook echt gebeuren.
Maar ik denk ook wel dat je het ergens krijgt bij 15, 26, misschien 36, misschien 50.
En noemen we wel midlife crisis en al die dingen.
Ja, maar ik heb het idee dat daar ook waarden zitten die kunnen verschuiven, omdat we ook veranderen en dat we ook inzien en wachten even.
Ik vind dit eigenlijk helemaal niet meer zo belangrijk.
Belangrijke potentie voor mij, maar nu werkt het niet meer.
En dat gaat vaak eerst even schuren.
Dus dan gaat het krap zitten.
En dat kan dus gedoe op leven, op je werk, weerstand enzovoort.
En dan zo'n oefening, die ik echt heel vaak doe, schrikken mensen ook van, wow, maar ik wist niet dat dit eigenlijk mijn waardes is.
Wat nou als ik daar nu de aankomende tijd mee aan de slag ga? Wat zal er dan mogelijk worden?
En als ik stel dat heel veel mensen eigenlijk hun waardes niet kennen, herken jij dat dan?
Ja, die herken ik.
En die herken ik omdat, ik denk dat we heel erg op zoek zijn constant naar een soort van comfort zone.
En het voelt goed, zeg ik altijd je comfort zone, maar is het goed voor je?
Dat zijn twee verschillende dingen naar mij inziens.
Dus wat ik merk is dat mensen het idee hebben dat ze hun waardes kennen.
Ook een beetje van waardes en normen.
En dan probeer ik eigenlijk met de oefening echt naar het onderstroom te gaan.
Dus je kan denken, nou, structuur is belangrijk voor mij.
Ik vind creativiteit belangrijk voor mij.
Maar als we ook uitvragen, en kijk nu is het hele, ik ga deze oefening natuurlijk heel kort doen straks.
Kan je ook uitvragen, wat is creativiteit dan?
Waar staat het dan voor? Wat gaat dat je opleveren?
Hoe zie je dat in je leven terug?
Hoe voed je jezelf daarin?
En wat zal er gebeuren als je dat meer in je leven krijgt?
Dus dan ga je wel even dieper vragen.
En mensen schrikken daarvan van, wacht even.
Is het wel creativiteit of is het eigenlijk vernieuwing?
Dan kan je dat weer helemaal uitvragen.
Dus er zit heel veel lagen in deze oefening naar mij inzien.
En dat geeft me een heel gelukkig gevoel als ik zie dat mensen eigenlijk thuis komen daarin.
Wat zijn jouw waardes?
Als we dat niet mogen noemen, hè?
Ja, nee, zeker.
Mijn onbewuste waardes, want dat is absoluut vrijheid.
Dat is op nummer één.
Leiderschap op twee.
En eigenlijk rust op drie.
Ja.
Die zijn wel echt, dat zal je bij mij toch elke keer weer terugvinden in mijn werk.
En ook op zoek gaan in mijn werk.
Dus als ik een nieuwe opdracht kijk, kijk ik naar die drie.
Dus als ik geen leiderschap zie bij de organisatie, dus ook hoe ze omgaan met mij als trainer,
dan kan ik daar niet voor werken.
Rust heb ik nodig in het voorbereiden van trainingen.
Daar staat me ook vrijheid in hoe ik trainingen inbouw.
Dus je hebt mijn kader bij een opleider bijvoorbeeld helemaal goed.
Maar ik moet er wel in kunnen dansen.
Daar komt mijn beste Mirai uit omhoog.
Anders eigenlijk niet.
Dus dat is een beetje hoe het bij mij werkt.
En hoe ga jij dan om, wat ik kan me ook voorstellen, dat soms je waardes botsen.
Oh ja.
En in mijn geval bijvoorbeeld, een van mijn waardes is bijvoorbeeld verbondenheid.
Maar ik heb ook vrijheid.
Nou, je krijgt kinderen.
Oh ja.
Die verbondenheid gaat wel heel goed.
Ja.
De vrijheid mag je flink in leveren.
Dat kan ik me voorstellen.
Hoe moet je omgaan?
Hoe ga jij dan bijvoorbeeld met zo'n trainersklus om met jouw botsende waardes?
Ja, ik vind het een hele mooie vraag van je.
Hoe ik ermee omgaan?
Dat is wel een leuk voorbeeld.
Toen ik net begon met het uitzoek van waardes, en dat is eigenlijk wel gebeurd bij Master NLP,
hebben ze een soort gelijke oefening gedaan, net even anders, waar ik achterkwam dat vrijheid
en zekerheid bijna bij elkaar stonden.
En die clashen natuurlijk giga.
Dus rond die tijd was het voor mij echt letterlijk een clash.
Dus ook echt, ik had een burnout, ik voelde me niet goed.
En na die master ben ik train-training gaan doen, en uiteindelijk ben ik in die week gestopt
met mijn baan, omdat ik dus dacht, ja maar wacht even, ik moet ergens een keuze maken.
Die kan ik nu nog niet maken.
Ik stop wel even om rust te hebben en te kijken welke ik ervoor ga kiezen.
Want als ik nou vrijheid kies, geeft het dan zekerheid in een bepaald niveau.
Maar als ik zekerheid kies, geeft het dan wel vrijheid.
En eigenlijk kwam ik eruit, nee, ik mag vrijheid kiezen om uiteindelijk zekerheid te kiezen.
Maar dat heeft toch een weg gehad.
Dat was echt struggelen.
Dus eigenlijk, hoe ga je ermee om?
Voor mij is het, mag je er ook mee struggelen?
Mag je er ook mee dansen?
Mag je er ook mee puzzelen?
Dus ontdekken.
Het gaat er niet zo zin om dat het meteen moet veranderen.
Meer besef en bewust worden dat dat belangrijk voor je is.
En dat het ook mag allebei.
En dat het ook allebei mag staan.
En daarmee kijken van, oké, maar wacht als ik nou dit inzet in de training.
En ik ga alleen voor zekerheid, wat gebeurt er dan?
Hoe voel ik me daarna?
Voel ik me rustig?
Of voel ik me juist moe en uitgeput?
Of ik ga voor vrijheid?
Wat voel ik dan?
Dus je mag daarmee oefenen, denk ik.
Hoe zijn vrijheid en zekerheid bij jou bij elkaar gekomen?
Ik denk dat zekerheid vooral komt vanuit...
Dat is wel heel grappig.
Dat is een mooie vraag.
Ik denk dat zekerheid bij mij, wat ik net al een beetje aangaf,
komt vanuit een moeder die constant zei, geen risico's nemen.
Kijk uit, meid.
Hard werken, hè.
Je bent ook een zwarte vrouw, dus je moet wel dat, hè.
Dat was een beetje wat ik in één oor kreeg.
En mijn echte vader, die heeft vier, vijf bedrijven, is een miljonair.
En die doet zijn dingen wel, zeg maar.
En die is heel erg van vrijheid, heel erg van ambities.
Maar mijn vader ben ik pas later in mijn leven gekomen.
Dus het is best wel bijzonder.
Als we dan verder kijken, dat komt eigenlijk nu in mijn hoofd, hoor.
Maar dat eigenlijk mijn vader, die in mijn leven kwam, denk ik onwust voor heeft gezorgd.
Dat ik zag, hé, maar ik herken me eigenlijk meer in mijn vader dan mijn moeder.
Dus is dit wel de waarde die echt bij mij past?
Of is dit een overtuiging dat ik dit nodig heb om gelukkig te kunnen zijn?
Nou, ik ben erachter gekomen dat zekerheid absoluut nog belangrijk van me is.
Maar die staat misschien op zeven nu.
En niet meer op één.
En nu staat vrijheid op één.
Dus we gaan eigenlijk helemaal niet samen.
Zekerheid is gewoon naar beneden gegaan.
Is naar beneden gaan, ja.
Ja, en wel in de oefenen, hoor.
En een beetje strukkelend beginnen.
En uiteindelijk wel keuze durven maken, hè.
Daar komt uiteindelijk op neer dat je keuze durft te maken.
Uiteindelijk ben ik dus helemaal gestopt met loondienst bijvoorbeeld.
En helemaal gegaan voor mijn eigen bedrijf.
Nou ja, dat was, ja, hoezo zekerheid, hè.
Dus, maar wel heel veel vrijheid en wel auticiteit en rust en leiderschap.
Dus dat heeft veel gedaan, ja.
Toch als je voldoende reserves hebt, kan het ook wel weer voldoende zekerheid geven.
En pak je toch die veiligheid.
Dan kan hij rustig op zeven staan als zelfstandige.
Absoluut.
Absoluut waar, ja.
Er zijn natuurlijk genoeg situaties.
Je hebt stress, je hebt druk.
Hoe hou jij de waarde dan scherp nog?
Dat jij daarna blijft gedragen.
Nou, misschien helpt het, moet ik eerlijk zeggen, bij mij wel.
Dat ik in mijn leven rust belichaam.
Daar ga ik later iets meer over vertellen.
En daar moet ik mee te zeggen dat ik heb geleerd.
Want ik ben absoluut de persoon die keihard heeft gewerkt om te komen waar ik ben.
En soms ook keihard dat ik wel twee burn-outs heb gehad.
Dus over stress en druk werk ik er heel veel van af.
En tegelijkertijd heb ik ook een keuze gemaakt dat ik daar nooit meer in wil terugvallen.
Nogmaals, alles begint met een keuze en een besluit.
Een besluit is voor mij geweest, oké, hoe kan ik ervoor zorgen om dicht bij mijn waarde te blijven?
Want het gaat erom, als je dichterbij blijft, wat het je oplevert.
Het heeft mij zoveel opgeleverd als mens.
En in mijn rust en in mijn focus.
En eigenlijk in mijn kwaliteit als trainer ook.
Laten we dat niet onderschatten ook.
De kwaliteit die je geeft aan deelnemers.
En dus ook de groei en dat je dus ook een goede trainer bent.
Uiteindelijk heb ik bijvoorbeeld ervoor gezorgd, hoe kan ik mijn rust inzetten?
Nou, meer zingeving, meditaties, affirmaties.
Dat soort dingen plaats ik in mijn leven om gegrond te zijn.
En in gegronde keuzes te maken.
Als iemand mij belt voor een opdracht.
En ik zit bijvoorbeeld in een bepaalde maandag.
Ik denk, oeh, het geld is wat iets minder.
Of het loopt niet helemaal lekker.
Vroeger zou ik denken, ja, ik neem het maar gewoon.
En nu kijk ik meer.
Oké, laat eens kijken over acht maanden.
Geef het me nog vrijheid.
Laat eens kijken naar de training.
Gaat de training me genoeg vrijheid geven.
Om te doen wat ik wil doen.
En kwaliteit te blijven leveren.
Dat ik weer gevraagd kan worden.
Dus ik stel die vragen.
Dus ik neem twee dagen de tijd.
Vroeger?
Nou, zeker niet hoor.
Oeh, leuk, ze kennen me.
Ze hebben me gezien.
Oeh, ik word erkend gezien.
Oké.
Ik zeg ja tegen de training.
Ik zeg ja tegen de training.
En dan zit je in de training en denk je, huh?
Oeh, één, het past helemaal niet bij mij.
Wat doe ik hier?
En dat heeft dus meer effect en impact op mij.
Dus dat betekent vertragen.
Ik vertraag heel veel.
Daar train ik ook veel over trouwens.
Over vertragen.
Dus dat is iets wat ik belichaam ook.
Jouw tweede burn-out.
Toen was je inmiddels al veel meer bezig met het trainerschap.
Ja, precies.
Was het toen ook het moment juist dat je niet in lijn weer leefde met je waardes?
Is dat de veroorzaker dan?
Groot veroorzaker, ja.
Ik ben toen ook een soort van rebranding van mijn eigen bedrijf, waardoor ik iets meer
moest aannemen vanuit opleids en dat soort dingen.
Tenminste, moest aannemen, dat vond ik.
En daarin ging ik weer te veel door en veel te hard.
Dus mijn eigen rebranding en plus, dat was veel te veel.
Dus de burn-out was wel korter dan de eerste, gelukkig.
Omdat ik het meteen herkende.
Ik dacht, oh mijn god, hier gaan we weer.
Meteen herkennen betekent niet dat je meteen stopt met de trainingen.
Je hebt ook de komende maanden gewoon ingepland, meestal.
Ja, precies, precies.
Dus ook daarin wil ik dan het goed houden met de opleids en dat soort dingen.
Dus uiteindelijk doorgaan.
En daarin heb ik wel een aantal reizen gepland, die ook eigenlijk niet pasten financieel.
Gewoon gedaan, want wat creëert het?
Vrijheid en rust.
Eén van de twee top.
Als ik vrijheid en rust aanpak, en het gebeurt me elke keer weer, dus helemaal vertraag,
helemaal uit Nederland, helemaal weg, dan gebeurt er gewoon iets met mij.
Dan denk ik, oké, waarom doe je wat je doet?
Waarom ben je weer zo hard gaan werken?
En niet zozeer met een streng vingertje naar mij, maar meer van wat maakt het dat je doet
wat je doet en hoe gaan we weer terugkomen wat het beste bij je past?
Dus ik neem mezelf daar wel heel serieus in, zeg maar.
Maar het heeft wel even gekost.
Ja, en soms nog steeds.
Weet je, dat is het groeien, hè?
Gaat het schriftje dan ook mee?
Dat je die vragen allemaal uitschrijft in pure rust en een enorme reflectie eigenlijk?
Ja, het grappige, niet alleen schriftje, maar ook echt een kleine moodboardje.
Dus ik ga ook plakken en zo.
Ik ga tekenen.
Ik doe mijn oordopjes in, dansen bij de zee.
Ja, beweeg mijn lichaam, mijn hoofd.
Meditaties, schrijven.
Soms delen met een vriendin.
Soms een brainstormsessie met een vriendin, maar dan online, weet je wel.
En dan soms ook gewoon even huilen en helemaal geïrriteerd zijn.
Dat mag er ook gewoon zijn.
Dat mag er ook gewoon zijn, precies.
Ja.
Een andere reden waarom mensen vaak niet naar hun waarde leven, is ook gewoon om verbonden
te blijven met een groep dat ze niet afgewezen willen worden door de groep.
Ja, mooi.
Hoe ga jij daar mee om?
Dat is ook wel een mooie.
Hoe ga ik ermee om?
Ik heb wel een mooi voorbeeld.
Heel lang geleden wel.
En daar is eigenlijk ook alles gestart aan mij in.
Toen ik was aangenomen bij de politie, dan was ik heel jong.
17,5.
En de eerste dag, Abmeel Ruitenkaren, weet ik nog wel, met een hele groep starten we.
Alle stagiairs, zeg maar.
En daarin, je kan je voorstellen, zes maanden testen en alles.
Dus eindelijk ben je aangenomen.
Eindelijk ben je zover.
Het was voor mij een hele grote stap.
En mijn moeder trots en dat soort dingen.
Dus dat heeft al die druk.
Dus die druk had ik op alle kanten.
Vanuit de familie en dan vanuit de groep.
Goed willen zijn, op willen vallen, want ja, je bent er.
Dus daarin merkte ik dus al, we begonnen om acht uur.
Acht uur hadden we briefing.
Tien uur hadden we koffie samen.
Twaalf uur gaan we samen eten.
En dan na twaalf uur moesten we allemaal boetes uitschrijven en dat soort dingen.
En dan moesten we ook laten weten of wat.
Ik denk dat degene die goed luistert nu al weet, dat dat niet past bij de waarde van mij.
Als je goed hebt opgelet, is dat...
Daar was iets te veel...
En de rust.
Zo.
Dus ik, ik, ik, ik, nou...
En dit verhaal vertel ik vaak in de training.
Ik werd benauwd.
Ik werd niet goed.
En ik kon niet soms uit mijn woorden komen zelfs.
En ik had dus geen ruimte om eigenlijk bij te komen integreren hoe de dag ging.
Dat heb ik gewoon nodig.
Dus de hele tijd met de groep samen zijn.
En ik had natuurlijk...
Merkte ik ook dat de organisatie bij de politie toen de tijd ook bepaalde waardes hebben.
Dus jij waardes, maar ook de organisatie.
En die verwachten onbewust ook wat van jou.
Dus die wilden van, dit moet gebeuren, dat moet gebeuren.
Ik werd ziek.
En ziek gewoon dus moe, hoofdpijn.
Past helemaal niet bij mij.
Beetje burn-out gevoelens.
Wist ik niet wat het was toen ik zo jong was.
Ik kon niet goed omgaan met de manager daar.
En ik gooide het eigenlijk buiten mezelf van...
Het ligt aan de organisatie.
Misschien past politie niet bij mij.
Misschien past dit niet bij mij.
En daar begint hij naar mijn ziens.
Op het moment dat je heel erg buiten jezelf gaat zoeken...
Dat doe ik heel vaak in de training.
Gaan we eerst even goed in de spiegel kijken.
Diep in je eigen ogen.
Wat maakt het dat dit nu gebeurt?
Heb ik daar iets in te doen?
Nogmaals, rond die periode wist ik dat niet.
Ik was echt jong.
Maar als voorbeeld, daar voelde ik zoveel druk.
En als ik zeg, je bent rond die leeftijd...
Ja, kan ik heel veel mooie technieken aanbieden.
Is gewoon niet makkelijk.
Maar als we kijken naar hoe oud ik nu ben.
47 bijna.
Wat doe je daarmee?
Ja, constant kiezen voor mezelf.
Dus als we allemaal als een groep samen gaan eten...
Omdat het allemaal zo fijn is.
Super tof.
Maar als het voor mij niet werkt, ga ik ergens anders eten.
Als trainer bijvoorbeeld eet ik nooit samen met de deelnemers.
Ik geef het meteen ook aan van tevoren.
Ik voel je allemaal helemaal geweldig.
Maar ik heb het nodig om mijn rust terug te pakken.
Om jullie weer goede training te geven.
Ik voel me het heel moeilijk om het aan te geven.
Want ja, misschien wijzen ze me af.
Misschien denk ik dat ik hun niet aardig vind.
Al die overtuigingen.
Maar uiteindelijk blijf ik erbij.
Wat voor impact heeft het op mij?
Dus uiteindelijk op de omgeving.
Maar het begint weer bij het feit...
Weet wat je topwaardes zijn.
En dat constant te voeden.
En dat is spannend.
Want het komt met kwetsbaarheid en eerlijkheid en openheid.
Moet je wel in durven zetten soms.
Jij zegt van, ik geef het gewoon aan aan mijn groep.
Zijn er meer aspecten hoe jij je rust pakt tijdens je training?
Ja, zeker.
Goeie vraag.
Sowieso, humor past bij mij ook.
Humor geeft me ook rust.
Dat zag ik ook vaak in het begin.
Dat vind ik ook fijn voor de deelnemers.
Maar dat helpt mij ook.
En in de pauzes of in de oefeningen die de deelnemers doen...
ga ik echt even naar buiten en niet om te roken.
Natuurlijk maakt het niet uit dat je dat wel doet.
Maar echt even, ja, gelukkig naar hele mooie plekken.
Naar de natuur kijken of naar het water.
En soms tel ik gewoon dertig seconden af in mijn hoofd.
Om even, al is het maar dertig seconden.
Daar probeer ik gewoon even een soort van...
Niet, hé, hoe is het te gaan meer rijden?
Of wat komt beter?
Nee, even niks gewoon.
Dat doe ik misschien twee of drie keer in de training.
En natuurlijk kijk ik ook op mijn telefoon.
Dat soort dingetjes.
Maar zo haal ik de rust weer terug.
En dan ben ik ook...
Wat mooi is, als ik mijn rust terugpak...
Dan komen ineens ideeën van...
Hé, wacht even.
Misschien kan ik die oefening zo en zo doen.
Of, oh ja, wacht even.
De groep is nu zo.
Misschien kunnen we die weglaten.
Dus het helpt me zo erg.
Wederom weer.
Ik moet ze serieus blijven nemen.
Ja.
Omdat ze onbewust is ook.
Maar ik denk dat je cognitief op dat moment ook veel meer ruimte hebt.
Omdat je niet continu allemaal dingen ziet.
Waar je weer moet registreren al op dat moment.
Precies, Maaike.
Want kijk, het registreren heb ik je net al aangegeven.
Die is mijn sensitiviteit die ik heel erg heb.
Is een enorme kracht van mij.
Maar als ik soms, zal ik zeggen...
Ga eens een dagje in mijn hoofd, in mijn sensitiviteit.
Moe, het is wel veel.
Ik voel veel, ik zie veel.
En ik heb het ook echt nodig om terug te trekken.
Zelfs bij de bushalte in de lift.
Ik voel gewoon wat mensen denken soms.
En dat is heel ongemakkelijk soms.
En best vermoeiend voor me.
Om constant in mezelf geconstateerd te blijven.
Dus daar moet je technieken voor hebben.
En ook naar luisteren ook, denk ik.
Er wordt ook weer 30 tellen in het bushoekje.
Ja, precies, precies.
En in de lift, ja.
Om die ruimte te pakken.
Bijvoorbeeld ook tijdens een pauze.
Dat je zegt van, nou jongens, ik heb die rust nodig.
Heb je ook een soort van psychologische veiligheid nodig.
En dat is waarschijnlijk ook een thema.
Die veel meer mensen alsnog ook hebben.
Als het niet buiten de rustgroep.
Als je dat wil aangeven.
In de zin van, je hebt de angst om buiten de groep.
Gesloten te worden.
Als je je werkelijke mening van je waardes communiceert.
Dat je dat vaak alleen maar kan als die psychologische veiligheid er is.
Oh ja, zeker.
En zelfs geef ik ook aan.
Kijk, ik denk dat er een sterke trainer is die in staat is om dat zo goed mogelijk in het begin te belichamen.
Dus ook aan te geven.
Ik vind het niet altijd makkelijk om te zeggen, maar ik eet alleen want.
En dan bijvoorbeeld, ik blijf, ik noem het een beetje pre-framen.
Ik blijf bijvoorbeeld zeggen, als ik met waardes ga werken.
Van, nou zoals ik net aangaf.
Ik eet alleen om het rusten een van mijn belangrijkste waardes is.
Dat zeg ik vaak in het begin al een beetje.
Om dan later op terug te kunnen komen.
En ik denk dat dat een belangrijk stuk is ook voor psychologische veiligheid.
En natuurlijk als trainers horen we ook de veiligheid zo snel mogelijk in te zetten.
Dat begint al bij de intake natuurlijk.
En hoe iemand binnenkomt.
Ik begin altijd met hoe ik train.
Wat belangrijk voor mij is.
Wat voor hun belangrijk is.
En daarin doe ik mijn best al ook goed aan te geven hoe ik zelf ben.
En wat ze van mij kunnen verwachten.
Maar ook wat ze niet kunnen verwachten.
En eigenlijk door eerlijk te zijn, voel jij veel meer ruimte weer.
Kun je je eigen waardes naleven?
Ja, eerlijk, open en kwetsbaar.
Dus ik ben ook kwetsbaar.
Ik kan ook gewoon zeggen van, ik vind het soms een beetje spannend om te zeggen dat ik alleen eet.
Maar, en dat meen ik ook echt.
Dus ik vind het ook af en toe spannend.
Want ik wil niet dat hun denken, oh, want de meeste trainers eeten wel samen met de groep.
Dus dan, ja, in het begin vind ik het niet makkelijk om te zeggen.
Maar ik blijf erbij, wat heeft het meeste impact op mezelf en uiteindelijk op de groep.
Je bent wel geïnspireerd, want ik eet normaal ook met de groep.
Oké.
Maar ik zou dat best wel een keer willen proberen wat het oplevert.
Ja.
Dus niet eet met de groep.
Oké, nou leuk, leuk, want ik hoor het graag.
Toe, toe, toe, time.
We zijn alweer aan toe aan toe, toe, time.
En toe, time is dat een trainer een werkvorm, een model, een techniek meeneemt om andere trainers te inspireren.
En jij hebt jouw toffe oefening meegenomen over persoonlijke waardes.
Ja, absoluut.
Ja, ik heb tien geeltjes mee voor jou, Maaike.
Als trainers luisteren en denken, hey, ik ben wel benieuwd.
Eén, natuurlijk altijd op maat maken.
Twee, er zijn drie belangrijke situaties in deze oefening.
Het moet vooral snel.
Het is belangrijk dat het gaat over het doel, dus onbewuste waars omhoog halen.
En de context is heel belangrijk, dat je dat uitvraagt van tevoren, omdat vaak waardes context afhankelijk zijn.
Dus misschien als in een relatie is vrijheid belangrijk voor je en op werk is het structuur.
Het kan natuurlijk ook hetzelfde, maar het kan ook anders.
Dus voordat je oefening begint, is het belangrijk dat je aangeeft context, even kiezen voor jezelf.
Iedereen krijgt tien geeltjes, iedereen krijgt een pen en een A4'tje, plaatsen in de ruimte.
En eigenlijk is het heel mooi om eerst een storytelling te doen.
Dus eigenlijk wat ik net een beetje over de politie vertelde, dan vertel ik zoiets daarover, waar ze over gaan, waar het belangrijk is.
En waarom we dit doen eigenlijk.
Je kan ook ervoor kiezen om op de PowerPoint een aantal waardes te plaatsen.
Ikzelf doe dat niet, omdat ik het mooi vind dat mensen daar echt voor nadenken.
Dus Maaike, aan jou de vraag om eigenlijk tien waardes per geeltje één waarde op te schrijven die jij nodig hebt om volledig in jouw trainerschap te staan.
Dus wat jou voedt, waar je blij van wordt, wat je eigenlijk ook nodig hebt om al je talenten tot uiting te brengen.
En ik geef ook aan, ook aan Maaike nu, als je niet op een waarde komt, mag je ook omschrijven wat de drijfveer is of wat belangrijk voor je is.
Dus als mensen zeggen, ja, maar ik weet de waarde niet, oké, wat is het dan?
Schrijf eens op wat het gevoel is, of wat de gedachte is, of wat je misschien ziet of hoort.
Dus dat is ook een hele mooie.
Daar geef je mensen gewoon ongeveer twee à drie minuten de tijd voor.
Ook hierin zit er wat snelheid in.
En ik denk dat dat trainers wel weten waarom, omdat we bezig zijn met het onbewuste.
En als we te lang tijd geven, gaan mensen het overdenken.
En dan missen we echt de oefening.
Nou, Maaike heeft al lekker vier ingevuld, zie ik.
Dus dat is supergoed bezig.
Nu begint het moeilijker te worden.
Ja, ja, ja.
En dat vind ik ook fijn, hè.
Dus het gevoel dat ze denkt, oeh, wat is het?
Dan kan ik Maaike misschien helpen met, ik wil je uitnodigen om echt voor je te zien dat je naar binnen loopt in de training.
En wat is er dan nodig, zodat jij in je volledigheid kan staan?
Dus als je deze oefening zal doen als trainer, let op de context.
En dat je op die manier de deelnemers kan meenemen in de context.
Heel vaak is het natuurlijk ook werk.
En dan kan je mensen meenemen van, wat heb je dan nodig?
Wat zal er gebeuren dat je het niet zal hebben?
Wat is echt nodig om jouw potentie in volledigheid in te zetten?
Je kracht, je kwaliteiten, je vaardigheid.
En eigenlijk dat deelnemers alles van jou krijgen wat je in huis hebt.
Oké Maaike, je hebt er gewoon tien.
Ja.
Goed man.
Tien geeltjes.
En het mooie is, ik wil je vragen om heel even gewoon lekker bewust te ademen.
Gewoon even je schouders los.
Even goed beseffen ook en doorvoelen waar waardes over gaan.
En kijk even naar je waardes, zonder het te overdenken.
Maar vooral wat ik benieuwd naar ben, als je naar kijkt wat voor gevoel het wellicht in je buik of lichaam geeft.
Of wat voor gedachten je daarbij krijgt.
Hoef ik niet meteen te horen, maar die mag je lekker voor jezelf houden.
Het mooie is, als trainer in de ruimte laat je mensen lopen.
En dan muziekje kan je aandoen, dat hoeft niet, dat mag.
En eigenlijk laat ik ze lekker lopen.
En ik ga nu Maaike hierin begeleiden.
En laat ik zo uiten hoe je het in de groep doet.
Oké Maaike, adem me goed even in.
Heel goed.
Ik wil je uitnodigen Maaike, om naar deze tien waardes te kijken.
Die ervoor zorgen dat jij in volledige potentie kan staan.
Dat je talenten echt zichtbaar worden, ook voor de groep.
Ik ga zo iets directiever zijn, omdat we eigenlijk in één minuut een oefening gaan doen.
Om jouw onbewuste waardes omhoog te halen.
Laat je gewoon leiden en begeleiden.
Er is ook geen goed en fout.
Maar het is wel belangrijk als ik aangee om iets te doen.
En dat betekent eigenlijk mee te zeggen, iets weg te gooien straks.
Dat ook gewoon te doen.
En je na te leiden.
Dat is eigenlijk het belangrijkste.
Gaat dat lukken Maaike?
Ik ga mijn best doen.
Oké.
Kijk nogmaals naar je waardes.
En ik wil ook graag dat je bedenkt, ik loop de training in.
Ik heb fantastische deelnemers.
En dan wil ik dat je kijkt naar de waardes en nu eentje op de grond gooit.
3, 2, 1.
Op de grond.
Heel goed.
Adem in.
En je mag even wegkijken.
Helemaal goed.
En je bent nog steeds in die mooie ruimte met deelnemers die naar jou kijken.
En je hebt iets te brengen.
Kijk maar even naar de waardes.
En ik wil je uitnodigen om nu eentje weg te doen.
3, 2, 1.
En nog één.
Ja, die mag nu weg.
3, 2, 1.
Ik wilde die niet weg.
En als dat gebeurt, trainers, dan is het ook leuk om te zeggen van...
Kan ik nog ruimen?
Nee.
Onthoud vooral waar die gevoel bij komt.
Want dan komen we zo op terug.
En we kijken weer even niet naar de waardes.
En we laten ze eigenlijk door de ruimte heen lopen.
En soms zeg ik stop eventjes, ga even bewust ademen.
En denk even aan je meest favoriete training.
Waar je echt dacht, nou daar was ik op mijn best man.
Dat was echt te gek.
Dat was zo leuk.
En dan mag je weer naar je waardes kijken.
En dan heb ik je uitnodigd om er eentje weg te doen.
En nog één.
En nog één.
Oké, adem in.
Dan mag je weer wegkijken.
Je mag er weer naar kijken.
En dan wil ik je uitnodigen om de allerlaatste weg te doen.
Drie, twee, één.
En dan mag je even wegkijken.
En voor de trainers die luisteren, of voor de mensen die luisteren...
We hebben dus nu drie over.
En dat zijn de onbewuste waardes van Maaike.
Maar voordat we daar naartoe gaan, wil ik eerst even...
Misschien wel Maaike aan het woord laten met betrekking tot wat gebeurde toen je het weggooide.
Of ik gooi daar op de duur iets van vier moest ik er achter elkaar weg.
Dan voel je echt wel dat je denkt...
Zo, nu moet ik wel heel veel belangrijke dingen in mijn leven weg gaan gooien.
Mooi dat je het zegt.
Dan moet ik wel heel veel belangrijke dingen in mijn leven weggooien.
Wat ik vaak zeg in de training als ik dit hoor, zeg ik...
En nu wil ik even dat je je ogen dicht doet.
En je bedenkt, degene die je weg hebt gedaan, vooral die vier...
Die zo raakten.
Wanneer gooi je die weg per dag?
Of per training?
Of per situatie?
Omdat wellicht...
De organisatie iets anders wil.
Of jij denkt, nou ja, ik moet dit maar even doen.
Wat ik hier wil zeggen is eigenlijk...
We gooien waardes weg dagelijks.
En dan vinden we het gek dat we ons niet helemaal lekker voelen soms.
Of niet helemaal in ons kracht staan.
En ik denk dat deze oefening...
Je echt laat doorvoelen hoe dat voelt, het weggooien.
Dat is eigenlijk de diepere laag eronder.
Dat ervaar ik ook wel op die manier.
Ik krijg meteen de motivatie om dat minder te willen doen.
Exact.
Nou, daar ben ik heel blij om te horen.
Dat is ook een laag van deze oefening.
Het is echt veel lager in deze oefening.
Dus naar mijn idee moet je het wel goed begeleiden.
En ook daarna, want er kunnen ook emoties komen.
Dat is wel belangrijk om aan te geven.
Maaike, welke zijn overgebleven?
Rust, vrijheid en verbondenheid.
Wauw.
En hoe ervaar je dat?
Als je hiernaar kijkt?
Het klopt wel.
Want volgens mij bij de tweede, of zei ik, is dat niet weggemoeten.
Maar dat zit wel ergens in die vrijheid weer verweven.
Dus nu voelt het weer oké dat die weg is.
De speelsheid had ik weggemoeten.
Ah, precies.
Want wat nou als ik rust heb?
Ik mis ook al meer speelsheid.
Het is niet dat speelsheid weg is.
Dat is ook wel langer op het zeggen trouwens voor de mensen die luisteren.
Het is niet dat de rest die weg zijn, niet er mogen zijn.
Maar we kijken gewoon naar de top.
Wat is het allerbelangrijkste?
En wellicht, omdat het de top gaat voeden, kan je de rest nog meer voeden.
En wellicht ook.
Het is natuurlijk, hoe zeg je dat?
Momentopname.
Dus misschien als we het over drie weken doen, kan het ook wat anders zijn.
Maar dit op dit moment is voor jou het belangrijkste in trainerschap.
Rustvrijheid en verbondenheid.
Wat je ook nog kan vragen daarna, ik doe het nu natuurlijk allemaal een beetje snel,
maar dat komt omdat we in de podcast zitten.
is dat je dan vraagt of een oefening die je kan doen is, ga eens in twee tallen een
gesprek aan over de waardes die je hebt gekozen en dan de vraag beantwoorden in hoeverre
voed je dit dagelijks op je werk.
Of ik vraag ze daar een presentatie over te maken en daar gebeurt ook echt heel veel.
En dan zeg ik aan het einde ook, kies één waarde waar je van denkt, oeh, die voelde ik
echt te weinig.
En daar mag je de aankomende tijd mee aan de slag.
Je doet ook een hele toffe oefening met de catwalk.
Ja, precies.
Ik heb een eigen ontwikkelde methode, catwalk of confidence, al twintig jaar eigenlijk.
Het komt omdat ik vroeg een model was en toen zag ik op de catwalk dat ik dacht, wat
interessant, er gebeurt iets hier.
En eigenlijk natuurlijk komen we weer op de onderstromen systemisch werk, want dat is
iets wat altijd bij mij past.
Het is een roze catwalk, hij heet Gaia.
Sorry, zij heet Gaia.
En die neem ik graag mee.
En die is ook vaak, die is al in Mila geweest, twee keer met vrouwelijk leiders.
En we zijn al met Paleis van Justitie geweest, docenten.
En wat ik dan vaak doe is, ik hou van out of the comfort zone.
Ik hou van out of the box.
Ik hou er heel erg van om mensen een beetje te los te schudden van het standaard.
Daar sta ik ook heel erg onbekend.
En daar heb je catwalk voor.
Dus vaak huren mensen mij in om die catwalk in te zetten.
En dan in gesprek gaan we op maat maken wat ze nodig hebben.
Dus iemand kan zeggen, nou, het team heeft meer focus nodig.
Het team heeft meer aandacht voor elkaar nodig.
Het team heeft meer verbondenheid nodig.
En ik maak op maat met de catwalk.
En er is muziek en er is gezelligheid, maar er is eigenlijk ook heel veel diepgang.
Dus mensen denken ook vaak, oh, leuk catwalk.
Maar door zichtbaar te zijn, als ze het hebben over meerdere woorden en meerdere lagen,
vanuit zichtbaarheid komt natuurlijk ook weer, oh, ben ik niet te veel?
Ben ik niet te weinig?
Ik wil gezien of niet gezien worden?
Hoor ik bij de groep, hoor ik niet bij de groep?
Dus er gebeurt van alles, systemisch en onderstroom, op de catwalk, die we zichtbaar maken.
En op een speelse, leuke manier.
Maar daar kaken heel veel mooie, prachtige reacties op.
En ik vind het ook wel heel vet dat er vaak mensen op overheen lopen die je niet verwacht.
En die eigenlijk helemaal losgaan.
En uiteindelijk van de training denken, is het al voorbij?
Maar in het begin heel veel weerstand ervaarden...
Ja, dat doe ik al heel graag en heel vaak met verschillende professionals.
Dat vind je echt heel tof.
Ja, ik word er ook heel blij van.
Heb je nog een one-liner voor ons?
Elke trainer heeft vaak wel een aantal one-liners in zijn trainingen.
Heb jij nog een lekkere one-liner over persoonlijke waardes?
Als je echt wil wakker worden van binnen...
wil ik je uitnodigen om je onbewuste waardes te zoeken.
Dat is de one-liner.
Je voelt het wel.
Ja, oké, top.
Dat is om het te onthouden.
Inmiddag zijn we alweer bij de kettingvraag.
En de kettingvraag is een vraag van de ene trainer na de volgende trainer.
Oh ja.
En jij stelt weer een vraag aan die trainer.
Yes.
Nou, de vorige trainer was Sergio van der Pluim.
Ja.
En die zag dat jij een achtergrond in NLP had.
Klopt.
En dan had hij bij zijn eigen NLP-training een vraag gekregen toen hij dat leerde.
Oh, leuk.
En dat was als trainer ben ik een soort van.
Dat is een zin die nu afgemaakt moest worden.
En hij zei, als een trainer ben ik een soort van cafébaas.
Ah.
Maar hij gaf ook als voorbeeld dat je soms voel je een lijstleider of iets anders.
Als jij die zin zou moeten afmaken.
Als trainer ben ik een soort van.
Wat is jouw metafoor dan?
Katalysator.
Ja, absoluut.
Ja.
Ja.
Versnell het.
Ja, ik ben echt een versneller.
Van het wakker maken eigenlijk van binnen.
Ja.
Mooie vraag, man.
Heel leuk.
Jij hebt een leuke vraag.
Ik zie nu de hele tijd een katalysator voor me.
Het is een mooie logo of zo erbij.
Jij was bezig met je branding.
Ja, daarom, daarom.
Dus nu komt de katalysator misschien naar voren.
Ja, precies.
Heb jij ook een vraag voor onze volgende gast?
Ja.
Wiebke, heb ik voor jou een vraag.
Dat heeft te maken met, ik zag dat je trainersprogramma's doet.
Super tof, doe ik ook.
En ik vind het natuurlijk heel vet dat trainers trainer willen worden.
Ik ben heel benieuwd.
Dus zie je wel eens bij trainers een rode draad tussen waar ze zich in overschatten of onderschatten.
Dus waar doen ze zich te kort in eigenlijk en waar misschien overschat ze het vak.
Ik ben heel erg benieuwd als je daar een rode draad in ziet.
Als jij kort zou moeten antwoorden nog op de vraag of je nog dromen hebt, wat zou dat dan zijn?
Een eigen retreat black in het buitenland.
Ja, en toch wel graag in twee jaar.
Als iemand luistert.
Ja, heel graag.
Ja, dat is echt mijn grootste droom, ja.
En dan ook liefst daar wonen en dan een retreat black met zingeving en vrouwelijke leiders daarin begeleiden.
In welk land zou dat dan moeten zijn?
Ja, ik zit te denken aan Ibiza, Portugal, Tenerife, dat soort plekken.
We gaan het volgen.
Nou, precies, wie weet.
Dan zijn we alweer bij de allerlaatste vraag en dat is, als je een verschil zou moeten geven tussen een goede trainer en de beste trainer.
Oh, wow, ja.
Wat zou dat dan zijn?
Laten we beginnen bij eigenlijk wat ik altijd in training zeg, begin bij mij.
Wat vind ik van mezelf?
Dus moet ik me zeggen waarin vind ik mij goed of niet goed?
Ik vind dat een beste en sterke trainer eigenlijk veel meer te maken heeft met twee dingen.
Eén, ik heb twee beste trainers in mijn leven die ik nooit zal vergeten.
Dat zijn beste trainers voor mij.
En een ander deelnemer kan denken, ja, dat was wel een goede trainer.
Ik denk dat daar een belangrijk stuk in zit.
En er zit er ook bij in, ik kan gebeld worden voor een bepaalde training en daar ben ik goed in.
En ik weet ook dat er echt trainingen zijn waar ik zeg, ja, daar ben ik supersterk.
Er is wel de beste trainer in.
Dus daar zit bij mij een verschil.
En nog even als laatste, ik vind het stukje belichamen belangrijk.
Dus als jij psychologische veiligheid geeft of leiderschap of NLP, wil ik in je taal en lichaamstaal het kunnen voelen.
Wat jij zegt en doet, bent.
Dat is naar mij ook een hele sterk.
Dus de beste trainer belichaamd, maar daarnaast weet hij ook waar hij het beste in is.
Precies.
Ja, en je mag het ook soms bij de deelnemer laten.
Want voor sommige deelnemer ben je helemaal te gek en voor andere deelnemer niet, dat weten we ook.
Dus daar zit ook een instante, vind ik.
De ene kan zeggen, oh, dat is echt zo'n goede trainer, oh mijn god.
Maar dat jij bent op pad gekomen voor die deelnemer.
En de ander kan denken, ja, ik vind het wel een goede trainer.
Wel leuk.
En dat is ook oké.
Mag ook zijn.
Heb ik toch drie vragen kunnen zeggen.
Een boefje zit hier tegenover me.
Ik wil jou bedanken.
En de luisteraars bedanken voor het luisteren.
Als je het nou leuk vindt om te luisteren, laat het dan vooral weten in de comments.
En als je denkt, ik wil wel vaker luisteren naar de beste trainer van Nederland.
En geen tips missen.
Volg deze podcast dan en dan zien we elkaar weer volgende week.