8 - Wat is het geheim van overtuigend spreken? | Eva Brouwer

Waar gaat dit over? Waarom doen mensen dit?
Het Sint-Pietersplein in Rome, met al die zuilen, dat ben jij.
En die hebben dan echt een schurfdekel aan trainers.
Welkom bij de Beste Trainer van Nederland podcast.
De podcast over leren en ontwikkelen voor trainers en leidinggevenden.
Ik ben Meike Ruiter, psycholoog trainer.
En in deze podcast verzamel ik tips en inspiratie, zodat iedereen de beste trainer van Nederland kan worden.
Vandaag de gast Eva Brouwer, veelgevraagde spreker, trainer-inspreker en bestseller-auteur.
Welkom Eva.
Dankjewel Meike.
Ik wil graag alles horen over jouw ontwikkeling als spreker, over de vier pijlers over overtuigend spreken.
En ik ben benieuwd of je nog veel praktische tips voor ons hebt.
Vast wel, ik ga mijn best doen voor je en voor iedereen die luistert.
Mijn eerste vraag is dan al, jij bent spreker en trainer.
Wat is nou het verschil tussen spreken en trainen?
Ik ga je eerlijk zeggen, voor mij is er eigenlijk bijna geen verschil tussen spreken en trainen.
Dus er zijn natuurlijk allemaal mensen die heel veel definities erop nahouden.
Dat geldt ook voor het vak van dagvoorzitter.
Want dan hoor je, ja nee, ik ben meer facilitator.
Oh, ik ben meer moderator.
Oh, ik ben meer presentator.
En dan denk je van, ja, iedereen gebruikt die termen dwars door elkaar heen.
Dat maakt eigenlijk niet uit.
En ik heb echt een soort hybride van alle vakgebieden die ik ooit heb gedaan.
Dus ik ben journalist geweest, ik ben historicus, ik ben presentator van televisie, dagvoorzitter, trainer, spreker.
Ja, ik mix alle dingen die ik daar ervaren heb gewoon in één, ja, weet ik veel, cocktailshaker.
Dus ik weet niet, eigenlijk zou je het aan iemand anders moeten vragen die mij beoordeelt.
Wat is zij meer?
Performer?
Entertainer?
Het kan allemaal.
En doe jij iets anders dan als je spreekt ten opzichte van, ja, je traint?
Ziet dat er toch op een bepaalde manier echt verschillend uit?
Ik denk natuurlijk als je traint, is er natuurlijk nog veel meer tijd om met mensen aan de slag te gaan die er zelf uiteraard mee aan de slag gaan.
Dus daar heb je veel meer ruimte.
Maar ook als ik spreker ben en zelfs voor 750 man zorg ik dat er interactieve momenten zijn en voelt het soms alsof ik met de zaal echt in gesprek ben.
Ook al is dat niet technisch mogelijk.
Maar ik gebruik dus wel elementen van beide disciplines over en weer.
Ik ben meteen heel benieuwd.
Hoe doe je dat, zoiets, om in contact te komen met zoveel mensen?
Ja, dat is dus een hele aparte gewaarwording.
Dat had ik ook vroeger never, nooit, niet kunnen doen.
Want dan was ik alleen maar bezig met, oh, als ze maar niet denken dat ik heel dom ben of zo, weet je wel.
Dan was ik gewoon vooral bezig met mezelf.
En nu, ik heb het wel eens opgezocht.
Het heeft te maken natuurlijk met energie.
Ze noemen het wel eens de energetische lasso.
Dus dat je als het ware voor je gevoel, met je energie, en ik weet dat ik nu meteen als soort Rasta Rostelli hier deze podcast binnen kom hollen.
Als het ware een lasso over de hele groep heen gooit, die trek je zo met je gevoel bij je.
Van zo, wij zitten hier nu samen in dit schuitje.
De buitenwereld bestaat niet meer.
Wij gaan dit samen doen.
Dus energetisch voelt het als een hele grote omhelzing, als het ware.
En zo hou je alle kikkers in de kruidwagen.
En hoe creëer je dat dan, die energetische?
Wat zeg jij?
Hoe breng jij dat om die...
Ik denk dat het nu niet meer een heel bewust proces is.
Ben je wel eens in Rome geweest?
Ja.
Ben je wel eens bij het Sint-Pietersplein, waar je dus die colonnades hebt die ontworpen zijn door Bernini.
Dus je hebt een heel groot plein, met daaromheen staan allemaal zuilen in een rondje.
Dus dat is ontworpen als een omhelzing, als het ware.
Zo mag je het voor je zien.
Dus het plein, het Sint-Pietersplein in Rome, met al die zuilen, dat ben jij.
En zeg jij dan nog bepaalde dingen om die Sint-Pietersplein daar op te wekken?
Ik heb overigens in Rome gewoond, dus vandaar dat dit zo eruit rolt.
Want zeg ik iets om iedereen dat gevoel te geven?
Nou ja, ik begroet mensen, ik kijk iedereen aan, ik kijk tot in de verste rijen.
En dan daar in die rij denken wel dertig mensen, oh, eens kijk naar mij.
Want je kan dan niet meer precies zien waar die ogen nou echt terechtkomen.
Maar dat heeft ook mee te maken.
Dus ja, soms heb ik het ook niet meteen vanaf het begin.
Dus dan ben ik eerst toch geconcentreerd met mijn eigen ding.
En dat is natuurlijk waar het vaak dan misgaat.
Dus dat je eerst maar eens hoopt van, oh, als ik dit stukje maar even goed doe.
En dan realiseer ik me ineens weer, nee, wacht even, ho, ho, even weer die verbinding maken.
En dan weer goed die blikken erin leggen en contact maken.
Ook registreren hoe mensen in hun lichaamshouding zitten.
Wordt er gelachen, zitten ze met de armen over elkaar.
Even één iemand, oh, nee, jij herkent dat zeker.
Dus dan pak je er even één iemand uit, zodat ze, ja, dat er echt die klik is.
En via die ene persoon voelen dan meerdere mensen zich ook gezien.
Het lijkt me best lastig nog om zoveel mensen langs te scannen en nog goed bij je verhaal te blijven.
En is dat iets wat jij ontwikkeld hebt gedurende de tijd?
Nee, honderd procent.
Tuurlijk heb ik dat ontwikkeld.
Ja, daar heb je zoveel vlieguren voor nodig.
Want ik kan dus ook heel goed even afgeleid zijn en weer door.
Dus dat maakt mij niet, daar geniet ik zelfs van.
Dat er dus iets geks gebeurt en dan pak ik dat even.
Dat is helemaal geweldig materiaal om een grap mee te maken, weet je wel.
Of een mooie one-liner.
Dus nee, dat is juist smullen.
Je weet nooit van tevoren hoe het precies gaat lopen.
Ja, ik hou ervan.
Ja, ik ben er niet bang voor.
Ik vind dat is juist het leukste wat er is.
Ik gebruik veel namen van mensen.
Zodra ik iemand zijn naam hoor, hoe heet je ook alweer?
En dan probeer ik dan weer daaraan terug te refereren.
Dat ik die naam daar ook weer in fiets.
Dus zo krijg je dan een soort ook familiair gevoel.
Kijk, tot aan het 25 mensen lukt het me ook wel om de namen echt te onthouden.
Dus dan zit ik met de organisator zo van...
Oké, daar zit Marco, Angelique, Marjolein, met die bril, Kees.
Ja, oké, nog een keer doe ik mijn vondje.
Schrijf het ook echt op?
Soms schrijf ik het op in zo'n uurtje bijvoorbeeld.
Schrijf ik het even op.
Ga ik er nog een paar keer doorheen.
Oké, Marjolein.
Nou, er is altijd een die komt dan net te laat binnen.
Dan denk je, die krijg je er dan ook moeilijk meer in, weet je wel.
Maar over het algemeen lukt het me dan om die namen weer erin te gooien.
En dan zie je in het begin denk je, hè, ken zij Jan-Willem al?
Oh nee, ze weet ook die naam.
En dat creëert al meteen een soort gevoel van...
We zijn samen op schoolreisje, mensen.
Ja, dus dat probeer ik.
Dat vind ik een fijn gevoel.
Ik was toevallig een andere podcast aan het luisteren.
Maar daarmee geef je ook een soort van effort vooraf al.
Ik geef iets extra's, ik doe mijn best om jullie te leren kennen.
Ik ken jullie namen.
Ja, zeker.
Daar begint het al.
En daarmee verandert ook hun houding.
Want dan gaan zij ook weer meer geven.
Dus ik denk dat het een hele mooie stap is, ook om meteen te starten met die namen.
Ik weet niet of het nu past, maar ik heb ook veel vrienden die gewoon werken in ministeries,
bij bedrijven, organisaties.
En die hebben dan echt een schurft hekel aan trainers.
Dan is het dus echt, oh, we hadden er weer een hoor.
Oh, en dan moet ik daar op zich al wel om lachen.
Want dan zit ik dus natuurlijk bij in de kroeg met mijn vrienden.
En dan zit ik een beetje zo, la, la, la, la, la.
Ik heb het dan ook uiteraard wel over mijn ervaring.
Maar ja, dat geforceerde gevoel van we moeten weer.
En oh, ze hebben weer iets bedacht hoor, van bovenaf.
Ja, maar het maakt me dan ook wel zorgen van, dat is niet best voor ons trainersvak,
als we zo te boek staan.
Want we moeten weer.
Dus in die zin voel ik ook wel die verantwoordelijkheid, dat ik het wel, ja, echt als iets,
een uitje van de normale werkvloer wil brengen.
Ik noemde net al schoolreisje, het is niet alleen maar Jolijt, het gaat ook echt ergens over.
Maar ja, ik wil niet dat ze dat gevoel hebben van ik zit hier tegen mijn zin en ik moet van alles.
Dat is het laatste wat we willen, dat is niet de leerhouding.
Nee.
Ik ga jou voorstellen.
Eva Brouw wordt geboren op 3 mei 1981 van Rotterdam.
Als kind zat het performer er al vroeg in.
Na de middelbare school studeert Eva cum laude af in geschiedenis.
Daarna werkt ze als televisiepresentator, keynote-spreker en groeit ze uit
tot een van de meest gevraagde vrouwelijke dagvoorzitters van Nederland.
Ze schreef een bestseller over online presenteren en geeft daarnaast trainingen voor sprekers.
Ook stond ze samen op het podium met de beroemde gedragswetenschapper Robert Cialdini
tijdens het zendermenor De Psychologie van het Overtuigen.
Maar dat is nog niet alles wat je moet weten over Eva.
Onder haar Insta-account CatsStrikeApost maakt ze ook nog kattencollages.
Heel leuk.
Ik vind dit heel leuk, dankjewel Maaike.
En het is ook heel fijn als iemand anders zoiets over jou zegt.
Dus hiermee heb jij mij natuurlijk een super warm bad gegeven.
Werd elke trainer maar zo binnengehaald, toch?
Heerlijk zou dat zijn, hè?
Ja.
Vooral als iemand anders je voorstelt.
Ja.
Ik heb daar trouwens ook wat van jou geleerd.
Vertel.
Ik ging me natuurlijk een beetje verdiepen in jouw vier overtuigende pijlers van overtuigend spreken.
En een van de pijlers daarin is geloofwaardigheid.
Ja.
En toen ik dus bezig was met het schrijven van jouw intro, heb ik daar toch wel tips van meegenomen van jouw geloofwaardigheid.
Toch even benoemen van veel gevraagd spreken bijvoorbeeld.
Dat zijn eigenlijk, het is zo, maar je schrijft het er niet altijd bij.
En dan is het denk ik voor een ander nog makkelijker misschien om te doen dan voor jezelf.
Dus kan je zelf ook die geloofwaardigheid pakken.
Ja.
Als we het hebben over de vier pijlers van overtuigend spreken, welke pijlers hebben we het dan over?
We hebben het over kracht, en dat is ethos, gevoel, pathos en structuur.
En dat is logos.
En dat zijn er drie.
En dat zijn er drie die al in de klassieke oudheid al bedacht werden en vormen eigenlijk de basis van de retorica.
Dus de kunst van het spreken, zoals die 2.500 jaar geleden is ontwikkeld.
En ik heb daar nu een vierde pijler aan toegevoegd.
Die noem ik eros.
Dat betekent eigenlijk het verlangen naar heel worden.
En die heet verbinding.
En dat gaat dus eigenlijk over precies hoe wij begonnen over hoe kun je dus echt een eenheid worden met het publiek waar je mee bent.
Dus het is niet jij die een boodschap over moet brengen.
Het is niet zij die met hun armen over elkaar zitten.
Maar dat één in één is drie.
Wat ontstaat daar in die ruimte?
En hoe kan jij daar nog meer op inspelen?
Dat is eros en verbinding.
En als we het hebben over verbinding.
Je zei al van ik creëer dat theater met die zuilen.
Zijn er nog andere stappen die jij neemt om verbinding te creëren met je publiek?
Van tevoren natuurlijk.
Dus je gaat gewoon in gesprek eerst.
Je kan niet met 750 man in gesprek.
Maar je gaat natuurlijk in gesprek met de organisatie van wie zit er daar?
En wat speelt er?
En wat speelt er nog meer?
En wat zijn dingen die misschien niet leuk zijn?
Maar wel tot uiting kunnen komen?
Wat is het doel?
Wat hoop je dat er straks bereikt wordt?
Dus allemaal dingen aan de voorkant om in kaart te brengen.
Met wat voor gevoel die mensen er zitten.
Wat ze hopen.
Wat ze kunnen gebruiken.
Dus zoveel mogelijk dat ook afstemmen.
En dus die vier pijlers doe ik overtuigend spreken.
Maar ik maak er ook van.
Ik was pas bij DPG Media.
Dan is het overtuigend leiderschap.
Dus daar zaten allerlei managers van de Libelle.
En de Donald Duck.
En de ICT afdeling.
En de klantbezorging.
De krantbezorging.
Dus allemaal mensen over de hele linie van het bedrijf.
Hoe kunnen zij hun teams meenemen?
En dan gebruik ik die pijlers dus voor overtuigend leiderschap.
Ik ga deze week naar Ernst & Young.
Dan is het EY.
Dan is het overtuigende sales.
Dus ik cater deze pijlers ook naar waar hebben zij specifiek behoefte aan.
Wij gaan het vandaag natuurlijk hebben over spreken.
Jouw tip is eigenlijk van zorg dat je het aansluit bij je doelgroep.
En stel goed vooraf de vragen.
Zodat je weet met wat de doelgroep je te maken hebt.
En hoe jij die het beste bereikt.
En wat zij willen leren.
Misschien wat hebben zij eraan.
Ja.
En dat klinkt dus als een open deur.
Maar dat moet je dus...
Dat is dus echt per organisatie toch anders.
Dus je hebt dan wel de essentie van je eigen verhaal.
Maar dat is iedere keer toch net even iets anders.
Dus wel belangrijk om dat wel heel serieus te nemen.
Ja.
Want die zitten niet te wel allemaal te wachten op overtuigend spreken.
Misschien niet.
Nee, ja.
Nee.
En mensen kunnen dus in de veronderstelling zijn dat je geboekt wordt van...
Ja, want ik moet deze en deze skills overbrengen.
Maar je moet dan toch nog even specifieker afzakken van...
Ja, maar waar zijn die voor hen voor nodig?
Ja.
En waarom is het voor hun relevant?
Ja.
Als we gaan naar...
We hebben net Eros gehad.
De verbinding eigenlijk.
We gaan naar Logos.
Daar heb je het over structuur.
En als we dan kijken met een training...
Heb je daar natuurlijk ook best wel veel structuur.
Maar je hebt ook de valkuil.
Van hou ik te veel vast aan de structuur?
100%.
Hoe hou je nou die balans?
Ja, dus dat kunnen we ook wel bespreken.
Dat elke pijler inderdaad ook zijn valkuil heeft.
En van nature neig je al naar een bepaalde pijler.
Dus die kan je al heel goed.
Die beheers je al.
De vraag is, kan je ook de andere pijlers meer in je arsenaal opnemen?
En in het geval van structuur is dat natuurlijk ontzettend belangrijk...
dat het dus duidelijk ook voor hen is, waar gaat deze reis naartoe?
Voor jou zijn veertig PowerPoint slides structuur.
En gaat dat ergens heen?
Maar die mensen weten niet wat dat is.
Dus kun je hen toch al duidelijk aan de voorkant vertellen...
dit gaan we doen onderweg en aan het einde.
Dus voor de luisteraar is het nu duidelijk dat we die vier pijlers gaan doornemen.
Dus dat geeft al een soort hou vast.
Anders geeft het een heel...
Ja, het geeft een heel ongelukkig gevoel.
Dat je denkt, ja, hoe lang gaat dit nog duren?
Waar gaat dit over?
Dus daar mag je nog meer je best voor doen dan je denkt.
Tegelijkertijd, wat ik zei, ik hou er dus van om binnen die kaders te spelen.
Dus elke pijler wordt bij mij ook gesymboliseerd door een symbool.
Eros was net de korenaren.
Dus dat gaat over wel zo'n meewuivende rietstengel.
Je staat aan de ene kant geaard, maar je kunt wel meewuiven.
En je bent eerst ook aan het zaaien en dan pas aan het oogsten.
Deze pijler structuur, oftewel logos, die symboliseer ik door een harp.
En waarom een harp?
Omdat muziek eigenlijk een soort wetenschappelijke afspraak is.
Dit zijn de toonladders.
Maar daarbinnen kunnen we alle liedjes maken die we maar kunnen bedenken.
Maar dat zit wel binnen het kader van duidelijke afspraken.
Ja, en dat geeft weer hou vast eigenlijk voor je luisteraar dan.
Ja.
Waardoor zij weten waar ze aan toe zijn.
Ja, maar binnen die structuur heb je natuurlijk dus het gevaar dat je denkt van...
Oh, maar ik heb dit en dit nog niet behandeld.
En wat gebeurt er vaak?
Dat mensen in het laatste kwartier er nog even dertig slides doorheen worden geramd.
Van, oh ja, we moesten eigenlijk dit ook nog doen.
Dus boem, boem, boem, boem, boem.
En dat is zonde, want dat gaat ten koste van je eros.
Dat gaat ten koste van...
Ja, je moet daarin dus selectief zijn.
Wat is nou echt belangrijk?
En wat mag ik dan ook even overboord gooien als het niet past bijvoorbeeld?
Of wat kan even korter?
Ja, wat kan korter.
Kill your darlings dan maar.
Dus je moet natuurlijk wel de beloften nakomen.
Het is ook natuurlijk zonde dat je zegt...
Ja, ik had natuurlijk beloofd dat we dit zouden doen.
Helaas, dat komt er niet van.
Dus dat is ook de ervaring.
Kun je over de angst heen komen van...
Oh god, ik heb te weinig.
Ik geef ook een twee dagen over die vier pijlers.
En dan heb ik van tevoren dingen bedacht.
Maar de laatste keer dat ik hem deed, dacht ik ineens...
Oh, weet je wat cool is?
Als ik een soort talkshow setting doe...
En ik de deelnemers gewoon interview over dat wat ze net hebben geleerd.
Dus aan het einde van elk blokje zette ik een paar barkerukken neer.
En ging ik ze interviewen.
En juist heel specifiek...
Ja, kunnen zij autoriteit laten zien en een verhaal vertellen?
Dat had ik dus niet bedacht van tevoren.
Dus ik had natuurlijk die pijlers bedacht.
En ik had wel iets bedacht.
Maar ik had ineens gedacht...
Oh, en het werkte heel goed.
Dus in plaats van één keer dacht ik...
Hey, yo, ik ga dit gewoon vier keer doen.
Kan mij schelen.
Weet je wel, dus zo durf ik wel nu te schuiven.
En dat komt omdat ik ook ruimte overlaat.
Maar in dat geval denk ik van...
Oké, hij past juist heel mooi.
Want het is een overkoepelend van alle factoren...
Die komen in één keer samen van jouw vier pijlers.
Je gaat het nog in een gezamenlijke eindoefening eigenlijk oefenen.
Dus hij vloeit heel mooi.
Maar wat nou, als er nou iets heel interessants komt?
Superleuk onderwerp.
We hadden het niet van het voren aangekondigd.
Ja, nee, pakken dan.
Tuurlijk.
Dat is de magie.
Dat is de magie.
Maar binnen...
We gaan het nu niet hebben over tuinieren waarschijnlijk.
De kans is klein.
Dus we houden het wel binnen die container die je dan hebt.
Het glas.
En er klotst de water in.
En wij zijn het water.
Maar wel binnen de randen van dit glas.
Ja, er is een grens.
Ja, ja.
Als we dan naar de volgende pijlen gaan.
Dat is voelen eigenlijk, hè?
Ja.
Gevoel, ja.
En we hadden het net even gekocht over.
Ik zei eigenlijk...
Misschien is het voelen nog wat minder aanwezig bij een trainer eigenlijk.
Want die teelt misschien minder persoonlijke storytelling dan een spreker.
Ben je daar mee eens?
Ik ben het daar niet mee eens.
Nee.
Ik denk dat een goede trainer ook heel veel storytelling kan gebruiken.
En aan de ene kant ben jij dus...
Ik noem dat het Harry Potter-Perkamentus-model.
Ergens mag jij ook de Harry Potter in jezelf laten zien.
Dus als je een boek leest van Harry Potter.
Oh nee, hij ziet een driekoppige hond.
Oh nee, daar is Voldemort weer.
Dus je leeft heel erg met hem mee als de held van de reis.
Maar je hebt ook Perkamentus.
En Perkamentus is degene die hem helpt onderweg.
En ik wil dus graag dat mensen die ik coach...
En een Harry Potter-verhaal hebben.
Dus hoe zijn ze zelf de persoon geworden die nu daar voor hen staat?
Wat geeft hen de legitimiteit om dat te doen?
Maar ze zijn dus een Perkamentus geworden.
En wat zijn verhalen die als gids bij hen passen?
Dus wat zijn klantvoorbeelden?
Dus iemand zit ergens mee en dan kan je natuurlijk vertellen van...
Nou, dat heb ik ooit meegemaakt in dit bedrijf.
Daar ging toen die en die daar zo mee om.
Dat kan natuurlijk heel helpend zijn om ook iets te snappen.
Voor niet iedereen.
Maar sommige mensen gaan daar heel erg op aan, op die storytelling.
Ja, en de storytelling doe ik wel vanuit de Perkamentus dus.
Maar niet zozeer vanuit de Harry Potter.
En dat komt misschien ook vanuit het beeld dat ik misschien wel aan ben geleerd van...
Hé, het mag niet te veel over mij gaan eigenlijk.
En bij spreker zou ik zeggen van ja, doe dat wel.
En bij trainer ben ik daar toch zoekende mee van...
Dan hoor ik die vrienden van jou weer bij die borrel.
Ja, en die vrouw die ging het toch zoveel over zichzelf hebben.
Ja, dus het moet wel functioneel zijn.
Dus het is niet een random vakantieverhaal waar je mee komt.
Maar er moet een inzicht in zitten.
En je moet zelf ook al voldoende afstand hebben tot datgene wat er gebeurd is.
En het gaat over een dieper liggende waarde.
Dus ik vertel vaak een verhaal dat ik zelf ooit blackout heb gehad op live televisie.
Als jonge televisiepresentator.
Het was helemaal mijn grote droom.
Ik zag mezelf van de Hilversumse showtrappen aflopen.
Van nou, Hollywood, here I come.
Nou, niet dus.
Want ik werd dus binnen no time zo aan mijn kraag gevat en van de buis gehaald.
Omdat ik gewoon nat ging op live televisie.
En ja, waarom vertel ik dat aan mensen?
Omdat ik eigenlijk hen wil meegeven.
Zelfs als je zoiets hebt meegemaakt.
Wat echt heel vernederend was.
Want ik moest ook nog eens de autocue draaien voor mijn opvolgster.
Dus ik was altijd echt in zak en as.
Maar het is ook weer goed gekomen.
En ik werd alleen maar een betere presentatietrainer.
Doordat ik dit kon vertellen.
En dat ik hier overheen ben gekomen.
En niet iedereen heeft een blackout op live televisie gehad.
Thank God, zou ik willen zeggen tegen je.
Maar iedereen kent wel het gevoel dat je afgaat als een gieter.
Of het dan vroeger bij een spreekbeurt was.
Of je stond ergens voor joker.
Ik ben ook wel eens over 25 fietsen voor de kroeg gestruikeld.
Bij de jongen waar die ik leuk vond zat.
En ik zo als een soort domino.
Dat gingen al die fietsen bedoeld.
Dat is ook vernederend.
Dat je denkt, nee.
Dus iedereen herkent wel iets van zo'n emotie.
Dus er zit een dieperliggende herkenbare universele emotie onder.
En daar tap je op in.
En die moet dus eigenlijk een groter doel dienen.
Van wat gaan we vandaag nou doen?
En dat heeft daarmee te maken.
Dus eigenlijk jouw advies is toch.
Doe het toch als het een meerwaarde heeft.
Als ik het weg laat haar.
En vooral vanuit Perkementen.
Zou je dat echt een gemis vinden bij een training?
Ja, kijk.
Ik was dit weekend bij een lezing in het Rijksmuseum.
Dat ging over de metamorfose van Ovidius.
En die mevrouw ging allemaal kunstwerken.
De een na de ander doornemen.
Gelukkig stelde ze wel vragen aan ons.
Dus dat maakte het wel wat interactiever.
Maar ze heeft niks over zichzelf verteld.
Op zo'n moment vond ik dat niet heel erg.
Maar ik had het best leuk gevonden.
Als zij had verteld van ik was ooit in Florence.
En ik stond oog en oog met dit werk.
Ja, why not?
Dat is toch hartstikke leuk.
Ik voel hem nu wel.
Ja, deze dus niet.
Nee.
Een gemiste kans.
Ja, ik zou zeggen probeer het eens.
We kennen allemaal dat stemmetje van.
Ja, maar wie zit er op mij te wachten?
Is niet relevant.
Ja, het ligt eraan of je het relevant weet te maken.
Dat is helemaal waar.
Ik heb dat stemmetje ook.
Als het gaat om spreken.
Ik zou dat ooit graag willen.
Ja, Maaike.
Je bent de host van de podcast.
De beste trainer van Nederland.
Als jij straks een x-aantal podcasts op de band hebt staan.
Dan is het interessant om jouw visie te horen.
Wat is me nou bijgebleven van die beste trainers?
Wat heb ik nou van hun geleerd?
Wat zeggen ze eigenlijk allemaal?
Nou, bam.
Heb je een mooie keynote.
Let's go.
Bedankt voor deze inspiratie.
Nee, dat is een heel goed idee.
Ja, zeker is het een heel goed idee.
Leuk voor een trainersfestival.
Trainersfestival.
Oké, let's go.
Ja.
Ik was bang dat ik overal een beetje goed in zou worden.
Ja, er zit misschien wat in.
Maar ik was natuurlijk een hele goede dagvoorzitter.
En toen wilde ik ook spreker worden.
En toen kreeg ik echt een soort existentiële crisis van impostor syndrome.
Van oh nee, maar wat ga ik dan over hebben?
En ze zien me aankomen.
En ja, dat heb ik ook allemaal meegemaakt.
En dat heeft ook best lang geduurd.
Ik ben zelfs naar een sprekerscoach gegaan.
Die zei nee Eva, nee, je bent geen wetenschapper.
Je bent geen topsporter.
Je hebt ook niks heel ergs meegemaakt.
Het is niet zo dat je onderbenen is afgebeten tijdens een vliegtuigongeluk in de Andes.
Nee, nee, ik zie het niet.
En toen stond ik weer buiten.
Zonder verhaal en wel een paar duizend euro lichten en een paar illusies armer.
Dus ja, toen moest ik toch doorgaan.
Heb ik wel gedaan.
Ik vind het wel pijnlijk om te horen.
Ja, maar daar zitten dus wel de goede verhalen.
Dat is waar.
Maar het was natuurlijk niet tof.
Maar achteraf weet ik wel van ja, dat is wel een goed verhaal.
En zij ziet waarschijnlijk nu dat jij heel veel gevraagd gesprekert bent.
Ik denk het wel.
Hij vroeg nog wel eens, vond je het?
Toen zei ik, alsof ik met een natte zeem in mijn gezicht was geslagen.
Dat heeft hij in zijn feedback rapport geschreven.
Ik ben betwijfelend.
Wat is jouw kracht als spreker?
Ja, oké.
Kijk, het zal dus nu niet bescheidenheid zijn.
Dat ga ik je alvast even vertellen.
Maar ja, ik ben natuurlijk gewoon een personality, laten we wel wezen.
Ja, daar heb ik ook aan gewerkt door de jaren heen.
Want ik doe dit al heel lang.
Ik sta al sinds mijn 16e op het podium.
Of sinds mijn 15e.
En als jij sprekers train, help jij hen ook hun kracht vinden?
Want niet iedereen heeft diezelfde kracht.
Het is ook, gun jezelf dus ook dat proces.
En het mag eerst ook gewoon een pannenkoek zijn.
Van oké, dit werkt het niet.
Oké, jammer dan.
Let's go.
Dust yourself af.
Heeft gewoon tijd nodig.
En het vergt moed om, soms zeggen mensen van, oh, die zat in de pyjama zonder make-up
een verhaal te vertellen.
Wauw, wat kwetsbaar.
Nou, dat is het ook.
Dat is best spannend en moedig.
Heb ik ook wel eens gedaan.
Maar het vergt ook moed om misschien in die glitterjurk, kijk, jij zit in een prachtige
glittertop nu.
Let's go.
Hartstikke goed.
Mooi, mooi, mooi.
Ik dacht, Eva komt mijn glittertop.
Dat hoor ik vaker, dat mensen dan denken, oh jee, wat ga ik nu aantrekken.
Maar dus in een glitterjurk poseren.
All the way.
Ik heb net een hele nieuwe rebranding gedaan, waarin ik in een achttiende eeuws Patriciërs
huis in Dordrecht een fotoshoot heb gedaan met allemaal galajurken en enorme schoudervullingen.
Ja, dat vergt ook moed om jezelf zo neer te zetten.
Maar het klopt wel bij het verhaal, want ik wilde veel meer die historicus laten zien.
En dat straal ik nu uit op deze manier.
Jij hebt al heel veel aanleg om te spreken, maar je hebt vast ook moeilijke momenten meegemaakt
dat je denkt, oh dat is toch wel een lastige situatie.
Ja, dat heb ik natuurlijk heel vaak gehad.
Ik heb wel eens één keer dat ik, toen was ik denk ik wel nog dagvoorzitter, maar goed,
dat is ook leerzaam.
Toen had iemand gezegd, ja zo meteen komt een collega een prijs uitreiken en die heeft dan
ook de naam van een andere collega.
Oké, nou prima, dat was dus mijn briefing.
En ik kondig dat aan.
Ja, en dat is nu zijn collega.
Nee, hoor ik op de eerste rij.
Ik zei, oh wat dan?
Dat is een weduwe!
Dus ja, dat was niet goed.
Dus toen kwam dus die weduwe op.
En dat bleek dus haar overleden man aan wiens naam die prijs was.
Nou ja, toen moest ik natuurlijk echt schakelen.
Oh, pardon, sorry, dat wist ik niet, excuses.
Maar wel natuurlijk heel bijzonder, deze eer, dit eerbetoon.
Kon ik hem nog draaien.
En toen weet ik nog, zo'n soort zuiltje met een orchidee, toen weet ik nog dat ik er
echt al opleunde na, toen dacht ik van echt van, oh my god, dit was echt vreselijk.
Maar ja, goed, the show must go on.
Dus ja, toen zei die organisator, oh sorry, ja nee, dat heb ik niet goed doorgegeven.
Ja, dan deal with it en ook, dan moet je ook vertellen dat het niet goed is gegaan.
Dat is ook helemaal niet erg dan, dus wees er dan alsjeblieft eerlijk over.
Hetzelfde geldt voor dat verhaal over kwantummechanica.
Ik denk, ik begrijp er helemaal geen snars van.
Dus ik kijk naar het publiek, begrijpen jullie dit ook niet?
En het publiek zo, oh nee, dat begrijpen wij wel.
Ik zo, oké, nou dan gaan we verder.
Heb je echt die vragen gesteld?
Ja, ja.
Want ik dacht, waar gaat dit over?
En ik bedoel, heusel heb ik me wel voorbereid, maar dit gaat natuurlijk zo iedereen de pet te boven.
Maar blijkbaar niet mijn mega intelligente crowd die daar alles blijkbaar vanaf wist.
Nou, die openheid, soms werkt het dan ook andersom wel.
Dat iemand zei, dat ik naar de zaal keek en zei, sorry, begrijpen jullie dit?
En dat ze dan heel hard moesten lachen en nee, dit begrijp ik ook niet.
En dan zeg ik, nog één keer, vertel, leg even uit wat die batterij doet.
Zoiets, weet je wel.
Dus, maar het is ook spelen.
Het is gewoon, heel vaak kom je op een theesplissing.
Wat ga ik nu doen?
Ga ik hier nog even op door?
Ga ik iets anders doen?
En dan, ja, moet je die keuze maken.
En daarachteraf kan je soms denken, oh, had ik misschien een andere keuze gemaakt?
Maar je moet ook die keuze maken.
En je kan altijd even terug naar je ademhaling.
Ga ik nu doen.
Dus als je, soms denk je van, dat lijkt heel lang te duren voor het publiek.
Maar één ademhaling, ja, dat is maar één ademhaling.
Dus gun jezelf dan altijd weer even pas op de plaats om weer je gedachten te verzamelen.
Of stel een vraag, zodat de aandacht heel even van jou af is.
We hebben het natuurlijk weer over jou lastige momenten gehad.
Maar wat ik dus heel knap aan jou vind, is dat jij, als jij spreekt, kan je dingen terug laten komen.
Dus het start in het begin, later komt hij nog weer terug in het midden.
En zo valt het een soort van als puzzelstukjes.
En dat kunnen cabaretiers ook.
Ik heb ook wel comedy gedaan.
Ah, misschien zit daar wel ook overlap.
Ik weet niet of alle sprekers dat zo goed kunnen.
Maar het viel me op bij jou in ieder geval.
En dat cabaret dat ook vaak doet.
Hoe creëer je nou zoiets?
Want dat voelt eigenlijk als kunst.
Dat je daar iets aan schouwt wat kunst is.
Nou, dat vind ik een prachtig compliment.
Wat ze dit in de comedy noemen.
En ik doe het natuurlijk niet altijd heel bewust.
Ik zie vaak de opportunity ineens als die voor mijn neus ligt.
Dus dan pak ik hem weer op.
Dit noemen ze in de comedy een callback.
Dus in comedy heb je dan een grap.
En dan even later wordt er nog weer aan gerefereerd.
En comedians doen dat omdat het publiek zich dan ook heel slim voelt.
Van haha, ik weet hoe dit zit.
Want dat heb ik net gehoord.
Dus dan wordt het extra leuk.
En ja, dat fenomeen gebruik ik dus.
De callback eigenlijk.
Er zit daar nog een bepaalde gedachte achter.
Van dat je al een bepaalde opbouw hebt.
Want jij zegt het is meer spontaan hoe je het doet.
Jij hebt niet van tevoren zo'n fantastisch plan al.
Van hé, als ik dat doe, dan laat ik hem daar weer vallen.
En dan ga ik hem op het einde nog een keer met een loopje terug laten komen.
En dan is het één grote mooie strik.
Soms wel, maar meestal niet.
Ik ga er heel eerlijk zijn.
Ik werk echt super intuïtief.
Dus ja, als er zich zo'n gelegenheid voor een mooie grap of een callback voordoet.
Dan pak ik hem.
Misschien ben ik minder intuïtief.
Als ik wel zo'n strik zou willen creëren.
Wat adviseer je?
Hoe kan ik dat doen?
Ja, nou dan maak je meer gebruik van de open loop.
En dan heb je inderdaad een verhaal wat je nog niet helemaal afmaakt.
En die kan je dan later terug laten komen van.
En trouwens, je wil natuurlijk weten hoe zit het met dit of dat.
En dan pak je die weer op.
Dat vergt dus wel dat je dat ook onthoudt.
Dus dat je dus niet dusdanig aan freewheelen bent.
Dat je niet meer op dat idee komt.
Dat is ook een hele mooie manier om iets rond te maken.
Kun jij een voorbeeld geven hoe je dat doet?
Nou, dat zou dus bijvoorbeeld zijn als ik vertel van.
Ja, dus ik zit op de bank in de studio.
En het zweet breekt me uit.
En ik denk, oh god, wat gebeurt me nu?
En ik hoor blablabla.
En ik realiseer me dat ik dat ben.
Straks hoor je wat dat was.
Maar laten we het eerst hebben.
Misschien heb jij wel eens gehad dat je heel ongelukkig voelde.
En dan pak je later en dan terug naar de studio.
Wat gebeurde er nou?
Ik zat daar op die bank en ik was helemaal de draad kwijt.
Wat gebeurde daar?
Nou, zo.
Dat is even geïmproviseerd, maar dat zou kunnen dan.
Ik voel meteen de spanning.
Ja, daar zit wel spanning in.
Het tegenovergestelde is, en dat noem ik dan, het skiwi-model.
Ja.
Ik ga nu een mop vertellen over een skiwi.
Het is groen en het glijdt van de berg.
Wat klopt hier niet?
Ik vind hem lastig.
Wat ik heb gedaan, is natuurlijk de mop al verklapt.
Dus ik heb eerst gezegd, het is een skiwi.
En dan het is groen en het glijdt van de berg.
Wat mensen dus vaak doen, is van, ja, ik had een auto-ongeluk.
Ja, er was niks aan de hand verder, hoor.
Maar in ieder geval, die auto-ongeluk.
Nou, dan is het hele ballon leeggelopen al.
Dus dan zeg ik, skiwi, skiwi, nee.
Weet je wel, let's go.
Maak even dit verhaal af en zet het goed neer.
Maar, dus mensen gaan het heel gauw meteen bagatelliseren.
Dus dan zeg ik, kijk uit voor skiwi.
Niet meteen de lucht eruit laten lopen.
Maar tegenover het gestelde is meer spanning opwekken.
Ja.
Ik krijg nog wel eens van mijn vent te horen.
Mijker, je hebt het einde nou verklapt.
Als hij het verhaal begint, dat ik te snel het einde verklapt.
Ja, dat heeft mijn man ook.
Dan zeg ik, laat mij nou vertellen.
Je komt meteen met de kloe, de zonne.
Ja.
Nee, dat heb ik helemaal.
Ja, dat begrijp ik dan wel van jouw man.
Ik zal voortaan denken aan de skiwi.
Ja, zo goed, zo goed.
Dus bouw die spanning op, bouw die spanning op.
Ik ben zelf dan zo enthousiast dat ik denk, ik wil dit vertellen.
Ja, maar dan moet je het dus nu eerst ook echt vertellen.
Want de charmer zit hem natuurlijk, oh ja, oh ja, oh ja.
Nou ja, ik zal eraan proberen te denken.
Maar hij zal er vast blij mee zijn.
We hebben tegenwoordig een publiek.
En die publiek zijn heel erg gewend aan de TikToks, de reels, de korte content.
Verander dat nou iets voor goed spreken?
Ik denk dat het ten eerste een kans is.
Dus even, wil jij meer spreken, zorg dan dat je ook goede content hebt van je verhalen.
Dus dat is één kans.
Daarbij moet je sowieso altijd zorgen dat je superveel variatie hebt.
De ene keer is het een feitje, de andere keer is het een anekdote, de andere keer een vraag stellen.
Misschien wil je een keer een videootje of een quote.
Dus je zorgt dat je steeds een andere manier van aanbieden van kennis en informatie hebt.
En dat is dus ook een beetje dat TikTok-brein.
Dus je wil mensen je steeds verrassen.
Dus jij bent, als jij je voorbereidt met een keynote, houd je bewust rekening met die aandachtspan en met je continu aan het kijken van oké, nu dit, nu dat, dit genre.
Ik kan ook met je mijn stem variëren.
Dus de manier waarop ik iets zeg, maakt dat het ineens heel spannend wordt.
Dus dat is al een manier om weer even het brein te triggeren.
Ik was pas te vroeg, maar expres ook, was gewoon vroeger dan mijn eigen spreekklus.
En ze waren eerst nog een interne meeting aan het doen.
En toen zag ik natuurlijk dat één voor één stonden ze op en dan hadden ze een PowerPoint-slide of twee of drie met gewoon helemaal vol met feiten en getallen.
En het was echt geen touw en vaste knopen.
Heel, ja, je doet dit en abadubadabada.
En ja, met de beste bedoelingen natuurlijk.
Maar ja, waar gaat dit over? Waarom doen mensen dit elkaar aan?
Waarom doen mensen dit elkaar aan?
Dat begrijp ik gewoon echt niet.
Ik heb toevallig het boek van TED Talk ook gelezen.
En daar zijn ze ook heel erg wat er wel of niet op een slijt mag staan.
En het moet echt bijdragen en het mag niet afleiden van je verhaal.
Sta jij daar ook helemaal achter?
Honderd procent.
Dus als je iets doet, moet het heel functioneel zijn.
Dan moet je er ook echt even naar kijken.
Dus ik heb vaak, als het nou gaat ook over die TikTok-tijd, ik heb vaak wel een lekkere quote.
Daar doe ik ook echt mijn best voor om die ook heel eigen te maken en onthouden.
Dus ik heb bijvoorbeeld een quote die heet, jij weet het al, maar hoe stop je het in hun pingpongbal?
Heerlijk.
Ja, die pingpongbal slaat erop van dat je zelf heel veel weet, maar wat houdt de ander daar nou eigenlijk van over?
Ik hou nu mijn hand in een pingpongbal heel weinig.
En dan zeg ik, jij weet het al, maar hoe stop je het in hun pingpongbal?
Die zet ik groot op het scherm.
Dan maken mensen daar ook eventueel een foto van.
En dan is het een soort shareable content geworden.
Dus dan werkt het in je voordeel.
Maar meestal heb ik maar één woord erop staan.
En die zijn ook mooi vormgegeven, weet je wel, dus dan past het ook weer meer bij mijn brand.
Dus ik kan ook presenteren zonder PowerPoint.
Maar in dit geval vind ik het wel iets moois bijdragen.
Ik maak ook veel gebruik van AI-foto's, dat ik zelf in een tijdmachine stap, weet je wel.
En dan kom ik aan op een locatie.
Ik zei dat ik naar EY ging, dus daar maak ik een vergelijking, weten ze zelf nog niet.
Een vergelijking met Florence in 1500, waar het boekhouden is uitgevonden.
Dus de dubbele boekhouding.
Dus wat gaat erin, wat gaat eruit?
Dus ik maak tegenwoordig altijd een historische parallel, afhankelijk van de klant.
Dat is natuurlijk superleuk.
Of vind ik het ook zelf dus, begrijp je?
Ja, ik vind het ook leuk. Ik kom uit die tak.
Oh ja, dat is waar.
Ik heb een postmaster in de account.
Wauw, nou, ik zie jou ook helemaal smullen van dit verhaal.
Maar dan heb ik dus wel een foto van mezelf, van een soort Florentijnse koopvrouw,
die in die boeken zit te gaan, weet je wel, met AI gemaakt.
Dat vind ik gewoon zelf echt hilarisch.
Dus ik hoop dat dat plezier daar dan ook een beetje van afspraat.
Ik ben benieuwd of het aansluit bij de account.
Ja.
Jij zei, ik maak een quote helemaal eigen. Hoe maak je een quote eigen?
Kijk, sinds de oude Grieken is er gewoon ook weinig nieuws bedacht.
Laten we even gewoon credit where credit is due.
Ja, je moet het gewoon eigen maken.
Kijk, ik werk met mijn klanten aan keynotes, ja.
Maar het gaat eigenlijk veel meer over hoe zet je jezelf neer als een personal brand?
Wat is je positionering?
Hoe kan je zorgen dat jouw kennis op een super originele manier overkomt?
Dus ik heb een vrouw die geeft trainingen over armoede.
Maar hoe zie je dat?
Dus hoe zie je bij bijvoorbeeld een basisschool dat iemand zonder ontbijt naar school gaat?
Want die ouders gaan er niet mee te koop lopen.
Dus hoe, en dat noemen ze dan een soort aandachtsfunctionaris.
Bleek dat zij dus zelf ook enorm verleden heeft met schulden.
En heel veel moeilijkheden rondom geld.
Dus wij bouwen samen een verhaal.
En, nou, zij is op een dag thuis.
Zij heeft eigenlijk gezegd tegen zichzelf, ja, ik kan het eigenlijk niet betalen.
Maar weet je wat, ik heb gewoon ook wel eens zin in een pizza.
Kan mij het schelen.
Dus ze belt een pizza.
Een lekkere quattro stagioni.
En even later ding-dong.
Ho, ho, dat wordt smullen.
Ze doet de deur open.
Hé, verrek, mevrouw, goedemiddag.
Staat een monteur.
Wij komen u elektriciteit afsnijden.
En even later staat ze op de galerij van haar flat.
In de metenkassen rotzooien.
En natuurlijk komt dan net de buurvrouw voorbij.
Oh, hou, heb je een stroomstoring?
Ja, ja, zoiets.
En even later is ze binnen.
Kaarsjes aan.
Wordt er weer aangebeld beneden.
En dat is, dan denkt ze, oh, dan zal je mijn pizza hebben.
En ze doet open.
En ze ziet ineens de buurvrouw staan.
En die zegt, hé, buf, zolang je die stroomstoring hebt, mag je mijn stroom wel lenen.
En ze staat daar met een verlengsnoer in haar handen.
En dat is voor haar een moment dat ze weet, ik kan niet meer mijn kop in het zand steken.
Ik moet gewoon nu naar Google schuldhulpverlening intypen.
En daarmee helpt ze dus nu andere mensen ook.
Maar de kerst op de taart voor mij is dat we dus een methodiek hebben ontwikkeld.
En die heet, daar komt die in, nu ga ik wel even op de tafel doen.
De stroommethode.
En al die letters die staan dus voor schuld en trauma en richting en overtuigingen, weet ik het allemaal.
Dan komt het zo mooi samen.
En niemand anders kan het zo doen als zij.
Ja, je kan het wel doen, maar dit klopt zo goed.
Het is gewoon, iedereen voelt dat, dat het gewoon een holistisch verhaal is.
En niet gewoon een random pijl of zo, weet je wel, of random woorden.
Nee, dit is echt uniek.
En het klopt ook helemaal met het verhaal.
En daar, dat is de sweet spot waar ik altijd naar op zoek ben.
Dit onthouden mensen heel lang.
Want het woord stroom is heel grappig om te onthouden ook.
Ja, tuurlijk.
Aan de hand van de anekdote.
Ja, precies.
Dus daarom, we zaten net over pathos en gevoel.
Dat heeft te maken met dat storytelling dus op een ander gevoel intapt.
Dus als ik een verhaal vertel, gaat datzelfde verhaal in jouw brein ook die emoties opwekken.
Dat is toch niet te geloven?
Als ik nu een scan maak van jouw brein, ervaar jij ook die gevoelens.
Dan denk je, ach, ja, pizza.
Of, oh, schulden.
Weet je wel, dat gebeurt gewoon in je lijf.
Dus dat onthouden gebeurt dus doordat je op die emotionele frequentie zit.
En daarom zou het dus zonde zijn als jij dat niet inzet in ook jouw eigen training.
Dus eigenlijk mogen we nog creatiever zijn eigenlijk volgens jou.
Zeker.
En ook vooral origineler dus.
Maak het eigen.
En ik moet weer denken aan die vrienden.
Van wanneer sla je dan door?
Wat zou het nou het moment zijn dat die vrienden zouden zeggen, ja, maar deze vrouw?
Ja, je kan nooit iedereen tevreden stellen.
Dat is zo.
Maar ik heb ook heel lang geprobeerd om netjes door een hoepeltje te springen.
En dan dacht ik van, oh ja, maar ik kan het er ook weer niet te gek doen.
Want dan kom ik niet meer in die corporate wereld terecht.
Maar pas toen ik juist nog meer durfde te kiezen en voor mezelf durfde te gaan.
En die historicus durfde te omarmen.
Toen werd het juist nog aantrekkelijker.
Juist toen ik nog meer wist te kiezen voor een hoogopgeleide, ambitieuze, ondernemende, professional, veel vrouwen.
Toen ik juist daar heel erg voor wist te kiezen, kwamen er ook weer mannen op mijn pad.
Heel gek.
Dat verbaasde mij ook.
Maar dus nog meer die scherpte in je keuze maakt dat je aantrekkelijker wordt.
Ik ga even een loepje proberen.
We gaan het straks nog hebben over de authenticiteit.
Nice.
Maar dan gaan we het nu hebben over de tool.
Tool, tool, tooltime.
En in tooltime delen de gast eigenlijk een methode, een techniek, een werkvorm, een model die andere trainers kan inspireren.
En in dit geval sprekers.
Wat heb je voor ons meegebracht?
Ik heb meegenomen de prijzenkast.
En de prijzenkast haakt aan bij de laatste pijler.
En dat is ethos.
Je geloofwaardigheid.
Je kracht.
Dus alle pijlers zeggen eigenlijk in dit geval geloven ze je.
Dus we hebben al gehad verbinden ze zich met je, voelen ze je, snappen ze je.
En dit is geloven ze je.
Dus kan jij jouw legitimiteit goed neerzetten?
En sommige mensen vinden dit super makkelijk.
En ook in die accountantswereld, mensen duiken dus graag bijvoorbeeld in de inhoud.
Dat hoort daar ook wel een beetje bij.
Kijk eens allemaal wat voor cijfertjes ik heb om dat allemaal te staven.
Maar anderen vinden het jou zo moeilijk om zichzelf zo neer te zetten.
Dus hoe jij mij hebt geïntroduceerd, waar ik dus super blij mee ben.
Dat jij zei, veel gevraagd spreker, auteur van een nummer één boek op een managementboek.
Dat zijn wapenfeiten.
En ik wil eigenlijk dat degene die luistert, dat je eigenlijk zelf nu jouw prijzenkast maakt.
En minimaal drie goede wapenfeiten neerzet.
Dus wat zou dat kunnen zijn?
De bedenker van een methodiek, spreker, trainer.
Ik ben historicus, maar wat ben jij?
Ben je psycholoog?
En ik hoor ook heel vaak mensen die zeggen, ja was ik maar psycholoog?
Want ik doe wel heel veel met neuro dit of gedrags dat, maar ik ben geen psycholoog.
Maakt niet uit, dat wat jij hebt gedaan, own it en speel het op.
Dus ben je trainingsacteur, gebruik het.
En die wapenfeiten moeten eigenlijk in een pakkende zin meteen uit je mond kunnen rollen.
Dus ik moet je s'nachts wakker kunnen maken en stel jezelf even voor.
Nou, mijn naam is Eva Brouwer, spreker, sprekerscoach en auteur van een nummer één bestseller.
En ik help ondernemers met het vinden van hun persoonlijke geschiedenis en dat om te zetten in krachtige verhalen.
Zoiets.
Dus ik laat het er gelijk uitrollen.
Nou Maaike, wat is jouw prijzkast?
Noem drie dingen.
Psycholoog, trainer, de podcast host van de beste trainer van Nederland.
En ik ben opgeleid in psychologie en accountancy.
Ja, en dat zorgt ervoor dat ik bij de bedrijven waar ik coach een unieke blik heb tussen business en menselijk gedrag.
En nu nog honderd keer oefenen.
We hebben net alle vier de pijlers gehoord.
Jij hebt nog iets voor ons meegebracht.
Zeker.
Dus als mensen luisteren en denken van ik ben wel benieuwd of die pijlers voor me werken.
Welke past het beste bij mij?
Waar kan ik nog juist meer gebruik van maken?
Ik heb een AI-assistent voor je ontwikkeld.
Die heet de Pijlerpartner.
En als je daar dan een stuk tekst in doet of misschien je LinkedIn post.
Of je moet de afscheid nemen van een collega.
Het maakt mij niet uit wat het is.
Je kan het erin zetten en dan ga je samen sparren.
En hoe kan je er nog meer storytelling aan toevoegen?
Meer credibility, structuur en natuurlijk ook juist die verbinding aangaan met je publiek.
Dus daar help ik je graag bij.
Stuur me dan even een berichtje privé op LinkedIn of op Instagram.
Daar ben ik ook heel actief.
En dan stuur ik het je heel graag toe.
Nou, dat gaan we zeker doen.
Dankjewel daarvoor.
Heel graag gedaan.
Het is alweer tijd voor de kettingvraag.
En de kettingvraag is een vaste traditie.
En in die vaste traditie vraagt de ene trainer een vraag aan de volgende trainer.
Nu heeft de vorige trainer een vraag aan jou gesteld.
En dat was Suzanne Geukenmeijer-Leuws.
Zij gaf aan, als trainer geef je veel tools aan je deelnemers.
Maar hoe zorg je nou dat je als deelnemer je authenticiteit behoudt en dat het geen trucje wordt?
Nou, dat vind ik een hele mooie vraag.
Uiteindelijk werk ik natuurlijk ook veel vanuit het verhaal.
Dus wil ik ook eerst meer van de hoed en de rand weten van die persoon.
En dan wordt het dus automatisch al meer eigen.
En zal ik dus in die zin altijd van binnen uit naar buiten werken.
Soms moet je ook eerst, andersom, daar tegenover wil ik zeggen.
Soms moet je ook eerst gewoon iets doen om het eigen te maken.
Dus ga maar eerst even een trucje doen.
En dan kan je daarna nog kijken van, oké, ik heb het nu eens een keer op deze manier geoefend.
Hoe zou het ook kunnen?
Dus ik vlieg het vaak eigenlijk aan van beide kanten.
Dus ik oefen heel veel met mensen.
Ook als ze het spannend vinden, zet ik ze toch voor de groep.
Soms zijn we wel met toestemming en in een veilige setting.
Maar ga maar proberen.
En dat werkt ook.
Dus je moet ook echt die spieren trainen.
Ook al denk je nog, ja, is dit nou helemaal het verhaal?
Of is dit nou maar dit?
Alvast oefenen, alvast oefenen.
Dus ik geloof erin dat het vanuit beide richtingen kan.
Maar vind jij dat authenticiteit er uiteindelijk wel moet zijn?
Of kan dat ook een soort van semi-gefaked worden?
Ja.
Uiteindelijk gun ik iedereen dat ze natuurlijk zo authentiek mogelijk kunnen zijn.
Het is natuurlijk ook een raar begrip.
Ik ben natuurlijk ook anders als ik Netflix kijk.
Maar als we auto leren rijden, gaat niemand eerst zeggen, oh maar kan je dat wel heel authentiek doen?
Die authenticiteit komt er toch wel uit.
Uiteindelijk.
Mits je ook de ervaring aangaat.
En niet gaat zeggen, want dan wordt het een overtuiging misschien van, ja, maar dit past niet bij mij.
Dat ga ik nu niet doen, want het is niet authentiek.
Oh ja?
Nou ja.
Ze zeiden ook tegen mij dat het niet kon spreken.
Want ze zeiden van nee, jij hebt geen verhaal, maar ik ben toch doorgegaan.
Dus ik heb het eerst gewoon gedaan en uiteindelijk werd het alleen maar beter, beter, beter.
Dus ik vlieg hem graag aan van twee kanten.
Ja, dus je hebt het wel bereikt.
Maar welke vraag heb jij voor de volgende trainer?
Ja, en dat is Sergio, hè?
Ja, hij is coach, heeft ook zijn eigen podcast, Coachje 3.0.
Ja, Sergio is niet zomaar een coach.
Sergio is echt, ik mag wel misschien zeggen, de coach waar coach is toch?
Wat een koning.
Jij kan ze weer heel goed aankondigen, hè?
Ik moet daar nog even aan werken.
Ja, volgens mij is hij, hoe vaak is hij niet in de prijzen gevallen ook, als coach of trainer
van het jaar, zoiets.
En ik ben ook weleens bij hem te gast geweest.
En we hebben allebei, delen we een Rotterdams verleden.
En ik ben natuurlijk historicus, dus ik wil graag van Sergio weten, wat is er gebeurd in
zijn persoonlijke geschiedenis, waarom hij doet wat hij doet?
En dan mag jij hem nog uitdagen, als hij dan gaat zeggen van ja, dat is misschien
niet één aanwijsbaar moment.
We willen één moment horen.
Ik zal hem erop aanspreken.
Ja, goed zo.
Laten we hem niet lopen.
Leuk, leuk, leuk.
Dan zijn we alweer bij de laatste vraag van deze podcast.
En dat is, als je één ding zou moeten noemen, wat het verschil is tussen de beste
spreker en een goede spreker, wat zou dat zijn?
Durf jezelf met meer overgave op dat podium te zetten.
Hou je niet in.
Dat is een mooi einde.
Ik wil jou ontzettend bedanken.
Heel erg bedankt dat ik hier mocht zijn.
En ik wil ook uiteraard de luisteraar bedanken voor het luisteren naar deze podcast.
Als je het nou leuk vindt om te luisteren, laat het dan vooral weten in de comments.
En als je denkt, ik wil wel vaker luisteren naar de beste trainer van Nederland en geen
tips missen, volg deze podcast dan en dan zien we elkaar weer volgende week bij Sergio
van der Pluim.