Wat hebben Young professionals echt nodig? - Romee Noorman

Ik zou willen zeggen de liefste kat ter wereld, maar dan krijg ik wel allemaal DM's van nee, mijn kat is hoeverd.
Of zoals zij zouden zeggen, heel cringe.
Oh, nou, fout. Meteen weer door.
Welkom bij de Beste Trainer van Nederland podcast.
De podcast over het geven en ontwikkelen van trainingen.
Ik ben Maaike Ruiter, psycholoog trainer en in deze podcast verzamel ik tips en inspiratie, zodat iedereen de Beste Trainer van Nederland kan worden.
Vandaag de gast, Romee Norman.
Romee is verkozen tot Jong Talent Trainer 2025 door de Noptra.
Ze is oprichter van Met Jezelf in Zee, waarmee ze jonge professionals helpt om de regie te pakken over hun leven,
scherpe keuzes te maken en een koers te vinden die echt bij ze past.
En dit doet ze vanuit haar achtergrond in persoonlijk leiderschap en veranderkunde.
Welkom, Romee.
Nou, wat leuk.
Fijn dat ik hier mag zijn.
In deze mooie, mooie ruimte.
Nou, dat is dus wederzijds.
Ik wil heel graag alles horen over jouw ontwikkeling als trainer.
Jouw ervaring met het begeleiden van jonge professionals.
Een visualisatie wil ik heel graag met jou doen.
En ik ben benieuwd of je nog praktische tips voor ons hebt.
Oh, we gaan zien.
Ik ga mijn best voor je doen.
En om meteen met de deur in huis te vallen, wat heb jij deze week geleerd?
Wat heb ik deze week geleerd?
Ja, ik pas op dit moment op een huis waar een kat is.
En dat wilde ik heel graag, want ik wil later graag meerdere huisdieren.
Ik zou willen zeggen de liefste kat ter wereld, maar dan krijg ik wel allemaal DM's van nee, mijn kat is liever.
Maar een superlieve kat, bijvoorbeeld, ging je zo over de vloer, zo trippeltrippel naar zo'n zonnestraal.
En toen ging je zo op die vloer in die zonnestraal zitten, helemaal genieten met niks.
En toen dacht ik weer, ja, dit is het.
Gewoon af en toe helemaal niks.
En gewoon genieten van een zonnestraal.
Dus het is ook nog eens een weerspiegeling van de levensfilosofie die ik zelf aanhoud.
Genieten van het simpele en het alledaagse.
En even gewoon helemaal stilstaan.
En even helemaal stilstaan, dat is zo belangrijk.
Vertragen, stilstaan in het nu zijn.
Ja.
Dat is een mooie les van de kat.
Ja, ja, ja, Tito heet hij.
Om jou ook iets te geven.
Nou, ik heb voor jou een intro opgenomen.
Oh, oké, ik ben benieuwd.
Romee Norman wordt geboren op 12 maart 1992 en groeit op in Amsterdam.
Al vroeg is zichtbaar wat later een rode draad in haar werk wordt.
Ze is nieuwsgierig, accepteert mensen zoals ze zijn en mensen vertrouwen haar snel.
Ze studeert industrieel Antwerpen aan de TU Delft.
Tijdens haar studie krijgt ze een burn-out.
Voor het eerst vroeg ze zich af, wat wil ik?
In het laatste jaar van haar studie overlijdt haar vader.
Daarna werkt ze als designer en negen maanden later eindigt ze wederom in een burn-out.
Ze gaat op reis en besluit het roer om te gooien.
Ze schoolt zich om tot gecertificeerd trainer en coach.
En vandaag de dag begeleidt ze jonge professionals met zowel één-op-één coaching als trainingen
op het gebied van life design en persoonlijk leiderschap.
Ze specialiseert zich in mensen die zoekende zijn, twijfelen of vastlopen in de vragen
wat wil ik nou echt en is dit het nou?
Daarnaast specialiseert ze zich in de generatie Z en millennials die vastlopen.
Als trainer is ze het meest gevormd door haar werk in het onderwijs met jongeren van 12
tot 25 jaar uit diverse doelgroepen met verschillende achtergronden.
Een vraag die ze vaak gebruikt is, als je aan het einde van je leven terugkijkt, waar
hoop je dan op terug te kijken?
En in haar privé-tijd kijkt ze minstens twee keer per jaar de Lord of the Rings triologie.
In haar woorden uiteraard de extended version, die ze inmiddels meer dan 33 keer heeft gezien.
Oh, wat goed.
Dat is echt een belangrijk feitje over mij, echt.
Ja, toch?
Ja, mijn beste vrienden weten dit echt.
Omdat is dat feitje.
Ik dacht wel, ik heb dus nog nooit een film van de Lord of the Rings gezien.
Ik dacht misschien, als iemand de 33 keer tegen kijkt, misschien is het, heb ik iets gewist?
Ja, ja, ja, ja, ik zou zeggen, hup, vanavond op de bank.
Nog niet met die kleintjes, maar ja, het is echt mijn favoriet.
Ik zou daar nog een hele podcastreeks over kunnen beginnen.
Jij werkt veel met young professionals.
Ja, je hebt daar heel veel ervaring mee en daar willen we graag iets van meeliften met die ervaring.
Wat zijn nou specifieke dingen hoe wij young professionals zouden moeten begeleiden?
Wat hebben zij nodig?
Oeh, maar wat belangrijk is om als trainer te doen, is natuurlijk die start is zo heel erg belangrijk.
Dat je heel goed aangeeft wat ze daar gaan leren, wat ze eraan hebben.
Deze generatie hunkert wel heel erg naar groei en naar alles uit zichzelf halen.
Het kan ook de verkeerde kant uitslaan, dat ze het gevoel hebben dat ze nooit goed genoeg zijn.
Dat ze altijd maar meer moeten.
Maar als je ze aan wil zetten, zul je je heel erg in hun leefwereld moeten gaan inleven en begrijpen dat hoe de wereld nu is, deze staat, dat dat voor heel veel jonge professionals beangstigend is.
Dus wat er nu gebeurt op de huizenmarkt, wat er gebeurt aan oorlogen, wat er gebeurt met de klimaatcrisis, daar maken heel veel jonge mensen zich zorgen over.
Dus dat maakt ook wel dat ze een baan willen waarin ze bepaalde zekerheid ervaren, financiële zekerheid.
En voelen dat ze kunnen floreren, want ze hebben ook heel erg het gevoel dat alles eruit moet komen en dat ze hun purpose moeten leven en hun richting moeten hebben gevonden al op hele jonge leeftijd.
Dat moet ook allemaal nu.
Ervaren je die als tegenstrijdige eigenlijk al in daarin?
Want aan de ene kant willen ze heel veel zekerheid, maar aan de andere kant willen ze hun purpose vinden.
Nou, ik denk als jij meer in lijn gaat leven met wie je werkelijk bent en de richting die je op wil, die je vervulling geeft, dat dat je een bepaald soort zekerheid geeft.
En dan niet in de termen van geld, maar wel in dat je gaat ervaren dat je er veel meer plezier en een gevoel van vrijheid en een gevoel van vervulling krijgt.
Wat maakt dat je, nou, dat is gewoon ook een hartstikke goed effect op je gezondheid. Laten we daar ook bij stilstaan.
En jij vraagt of het tegenstrijd...
Ja, want die financiële zekerheid gaat soms niet helemaal samen met het...
Ja, als je bijvoorbeeld denkt dat je bijvoorbeeld eigenlijk muzikant iets met muziek wil doen en je ziet dat in deze maatschappij, nou, het lukt.
Kijk, er zijn genoeg voorbeelden van dat het lukt. Dat is al winst, hè.
Dus wat er allemaal mogelijk is in deze wereld, is ongekend.
En dat even los van dat er dan allerlei tegenargumenten kunnen komen met...
Ja, hangt heel erg af van waar je bent opgegroeid en het systeem waarin je bent...
De systeem waarin je leeft, dat is zo. Dat is helemaal waar.
En zelfs naast dat zien we nog steeds uitzonderlijke dingen gebeuren.
Dus er is ontzettend veel mogelijk. Maar ook realistisch kijkend, muzikant wordt...
Het zal helemaal niet makkelijk worden.
En de weg ernaartoe is er misschien eentje die nu denkt dat je wil, maar die wil je eigenlijk helemaal niet.
Want dat betekent dat je tienduizend uur moet gaan oefenen.
En dat je voor, weet ik veel, twintig keer voor zalen moet staan waar drie mensen zitten.
Dus je kunt jezelf wel afvragen of je dat echt wil.
Plus, het beeld heerst natuurlijk best wel dat je daar niet heel veel geld mee gaat verdienen.
Of dat het een lage loom misschien heeft.
Ik noem maar even wat. Dat kan een beetje het stereotyperende beeld zijn bij dit soort.
Beroepen. En als jij een bepaald leven voor je ziet en je hebt kinderen, kun je natuurlijk dan denken, haal ik dat wel?
En ik denk dat sommigen, dat het belangrijk is, daarom is mijn andere filosofie, dat ik hoop mensen meer te begeleiden naar een simpeler leven.
Dus dat je veel meer gaat kijken naar dat je dankbaar bent met wat je al hebt.
En dat heeft er ook mee te maken, omdat ik juist zie bij deze doelgroep, dat die financiële onzekerheid iets is wat heel erg remt.
Waardoor ze blijven waar ze nu zitten, omdat ze een salaris krijgen waar ze tevreden mee zijn.
En ondertussen lopen ze wel leeg.
En zitten er heel veel die ik spreek, hebben nu een uitkering.
Dus dat is een lastig dubio van hoe maak ik dan de keuzes zodat ik het leven kan leven wat ik wil.
Maar het zal ook betekenen dat je misschien moet inleveren op sommige vlakken.
En misschien moet je het helemaal niet zien als inleveren.
Want daar had ik het in mijn eigen podcast over met Wout, een van mijn gasten.
Gaan doen wat meer bij jou past, dat is niet inleveren, dat is een stap vooruit.
En misschien dus wel financieel achteruit.
Je moet misschien kleiner wonen.
Ja, die matcha van acht euro moet je skippen.
Je sportabonnement kijken of je dat kan verlagen.
En zodat je kunt gaan doen wat je wilt gaan doen.
En dan als je daar heel veel plezier in hebt, dan word je er ook beter in.
Dan ga je daarin groeien.
En wie weet wat er dan allemaal kan ontstaan.
Dan moet je altijd nog wel het onderscheid maken.
Dat noem je ook wel jobhoppen.
Wat nu veel wordt toegekend aan de huidige generatie, dat ze dat doen.
Ik ga een beetje van de hak op de tak.
Maar daar wordt veel gezegd van de huidige generatie.
En feitelijk zien we dat ook.
Ze gaan snel van de een naar de andere baan.
Dat constant switchen, daar kun je jezelf ook bij afvragen.
Waarom switch ik de hele tijd?
Want je omgeving kun je tot op zekere hoogte beïnvloeden.
Maar je zult het nooit kunnen controleren.
Dus ik ben er ergens zelf van overtuigd dat er dan iets...
Dat je innerlijk werk hebt te doen voordat je naar de volgende baan gaat.
Om je eerst af te vragen van...
Ja, bijvoorbeeld ik had heel erg last van perfectionisme.
En van niet goed mijn grenzen aangeven.
Bang voor confrontatie of conflict.
Mensen pleasen.
Dat maakt dat ik bepaalde dingen deed zoals ik ze deed.
En daar kreeg ik niet hele fijne resultaten van voor mezelf.
En dan kan je wel naar een andere baan gaan.
En dan is het misschien een tijdje even leuker.
Dus die high even heel hoog.
Of de roze wolk van het nieuwe.
Maar als die patronen niet zijn aangepakt...
Dan voor je het weet, doe je het daar weer.
Dus het is jezelf afvragen van in hoeverre was het de context.
Want het is niet die context.
Het komt van binnenuit, zeg maar, je ervaring van het leven.
En jij, zeg maar, hebt een keuze in waar je je op focust.
Dat bepaalt hoe je het leven ervaart.
Ik hopel nog heel even terug.
We hadden het over wat jij...
Als we jong professionals begeleiden eigenlijk.
Jij zegt, je moet zorgen dat je bij de start heel duidelijk maakt...
Wat er relevant is aan de training.
Omdat ze graag, ze willen hun purpose, ze willen groeien.
Jij zei nog van, hou rekening mee dat er heel veel angsten zijn.
Ja.
Wat zijn nog meer aspecten waar wij rekening mee moeten houden als trainer?
Nou, dat zij zich ook wel bewust zijn...
Dat de oudere generatie een bepaald beeld van ze heeft.
Dus ik had een paar weken bijvoorbeeld een intake.
Met iemand van 25.
Die zei, ja, ik zit nu thuis met een burn-out.
En ik durf het bijna niet te vertellen.
Omdat ik bang ben dat de mensen in de omgeving gaan zeggen...
Ja, maar dat is die jonge generatie.
Die hebben ineens allemaal een burn-out en ze kunnen niks aan.
Daar zijn ze zich heel erg van bewust.
En dat is niet fijn.
Als jij voelt dat het gewoon echt niet gaat.
En je echt zoiets hebt van, wie helpt mij?
En hoe kom ik hieruit?
Dus als trainer denk ik dat je daar wel gepast mee moet omgaan.
Dus dat is dat stukje inleven in hun leefwereld.
Ook al staan ze ver van je af misschien.
En dan heb je het gevoel van, nou, er moet gewoon wat meer peper in.
Ze mogen wat meer verantwoordelijkheid pakken over hun leven.
En hup, hup, hup.
Ja, dat kan ook verkeerd uitslaan.
Ik ben helemaal niet voor dat je het met een fluwele handschoen moet aanpakken.
Maar het zou best kunnen dat je veel meer extra stappen moet zetten om ze goed te begeleiden.
Dan dat je eigenlijk zou willen, omdat je het zelf anders hebt meegemaakt in jouw generatie.
Dus als je wat ouder bent, heb je misschien veel meer gehoord van, nou, schouders eronder.
Niet zeiken, gewoon doen, hoppa, aanpakken.
En dan is het even onwennig dat er misschien...
Want het is echt niet zo dat zij dat niet willen.
Maar er heerst wel wat meer faalangst.
En dus angst over, gaat het me allemaal wel lukken?
En die prestatiedruk van, doe ik het wel goed? Ben ik wel goed genoeg?
Maar ze willen ook uitgedaagd worden op hun niveau.
En ze willen heel erg graag groeien.
Dus het is de balans tussen ze zo goed genoeg uitdagen en aan de hand meenemen.
Wetende dat ze gewoon duidelijkheid nodig hebben en begeleiding om te groeien.
Want dat is je doel als trainer.
Jij wil hun helpen in hun ontwikkeling.
Dus zul je je op hun niveau moeten inleven en ze daarin meenemen.
Oh, en als ik nog één ding mag zeggen.
Die schiet me nu te binnen.
Want het komt omdat ik vorig jaar bij een training was van iemand.
Die ging heel openlijk praten over dat hij het allemaal niet mee eens was met al die woke termen.
Non-binaire termen.
En man, vrouw of non-binaire.
En er zaten best wel veel jonge mensen in dat publiek.
En ik dacht echt, mijn persoonlijke mening, ik dacht, het is er al.
Dus als jij als trainer daar van alles van gaat vinden aan de start van je training.
Terwijl je allemaal jonge mensen in je groep hebt die daar wel mee bezig zijn.
Ja, dan vind ik niet dat je je qua taal genoeg hebt ingeleefd in de huidige generatie.
Dus leef je goed in in je doelgroep.
Wat voor taal hanteren zij.
Ga niet, zeg maar, daar allemaal soort, ja, boomer grapjes van maken of zo.
Dat het heel awkward wordt.
Of zoals zij zouden zeggen, heel cringe.
Nou, als ik dit zeg, gaan ze dat ook alweer cringe vinden.
Maar leef je wel in en laat je eigen oordeel los over wat voor hun nu normaal is.
Ja, dus bijvoorbeeld ook het feit dat ze zoveel op hun mobiel doen.
Dat is nu eenmaal hoe het is.
Ik zou heel graag willen dat het anders is.
Maar het is wel hoe het is.
Het is voor hun een belangrijk onderdeel in hun leven.
Dus je creëert eigenlijk alleen maar afstand als je daar een mening over gaat vormen die er ver vanaf ligt.
Ja, als je daar al heel hard bij binnenkomst op gaat zitten, dan ben je ze echt al kwijt.
Wat ik wel zie, is dat ik best wel wat trainingen heb gedaan waarbij ik heb gevraagd aan de start om een mobiel in te leven.
En dat doet ze heel erg goed.
Dus in het eerste instantie kan er dan weerstand komen.
Maar als je heel duidelijk bent in dat we het allemaal gaan doen, ja, dan hebben ze niet eens door dat ze die mobiel missen.
Dus dat is wel...
Een goede tip.
Ja, daar zou ik echt wat mee doen.
Even die telefoons in leven worden.
Ja, gewoon even.
Dat is een eerste punt waarop je dan in de training ook op kan teruggrijpen.
Zeker als je gaat trainen in persoonlijke ontwikkeling.
Kan je natuurlijk dan live het gaan hebben over, ja, wat gaat er nu door je heen, weet je wel, aan overtuigingen over die mobiel.
En nou goed, daar kan je dan...
Goeie hand vaten.
Ja, ja.
Dus jij stelt eigenlijk, als je deze doelgroep traint, gebruik dan de juiste taal, gebruik, verdiep je in wat er speelt.
Maar ook neem mogelijk extra stappen om tot dat resultaat te komen, want ze hebben extra nodig.
Als je naar jouw trainingen dan kijkt, op het gebied van persoonlijke ontwikkeling, welke extra stappen neem jij bijvoorbeeld om te zorgen dat zij ook die stappen kunnen maken?
Ik denk dat ik best wel veel positief bekracht, maar ik wil niet fouten voor ze wegnemen.
Dus het is ook heel belangrijk dat je situaties creëert waarin ze mogen spelen, mogen fouten maken.
Dat ze dat niet als persoonlijk aanval zien, want dat gebeurt heel veel überhaupt bij mensen.
Als je fout maakt, dat je je heel erg persoonlijk geraakt voelt van, zie je, ik ben niet goed genoeg.
Dus je wil dat ze die fouten maken en daar gewoon naar kunnen kijken objectiever van, hé fout, oké, en nu weer door.
En ze daar goed in begeleiden.
In het geval van het maken van fouten, wat doe jij dan concreet?
Als iemand een fout maakt?
Ja, bijvoorbeeld. Hoe zorg jij nou dat je die veiligheid, die zij extra nodig hebben, creëert dan?
Wat zijn de dingen die jij dan bijvoorbeeld zegt?
Heel luchtig mee omgaan.
Dus ik maak zelf fouten in trainingen.
Als ik iets laat vallen, dan zeg ik, oh, nou, fout, fout je meteen weer door.
Of ik zeg gewoon van, nou, het is hier één grote speeltuin.
We gaan gewoon lekker leren en lekker veel fouten maken.
Ik heb weleens een training gegeven met een groep trainers, waarbij we allemaal jongeren hadden van tussen de veertien en achttien jaar.
Toen hadden we een ritueel bedacht dat als iemand een fout maakt, dat we met z'n allen gingen juichen.
Gewoon om een soort van te herprogrammeren wat de automatische reactie is na een fout.
Gingen we er iets heel anders positiefs tegenover zetten van, yes, fout gemaakt.
En dat klinkt natuurlijk een beetje, misschien denk je, huh?
Maar het was eigenlijk heel erg leuk, want daardoor leerden ze, ja, het werd bijna een soort van, je krijgt dus veel meer ruimte om te experimenteren.
Omdat je denkt, dat is ook allemaal niet zo erg.
Dat wil je.
Je wil eigenlijk hun helpen naar een fout kijken en denken, dat is allemaal niet erg.
Dat hoort bij mijn proces van leren.
Dit is leren.
Wat zag je in die situatie gebeuren?
Nou, in eerste instantie denken ze dan even, huh, dit is gek.
Maar vooral jongeren leren ontzettend snel.
Het zijn vaak juist volwassenen die er misschien een beetje meer weerstand op doen.
We zagen eigenlijk dat ze dat heel erg leuk vonden.
Maar ik kon wel in het moment zien dat het de lading ervan afhaalt.
En het koppelt het dus aan een positieve emotie.
Ik denk dat dat ook een heel leuke oefening zou zijn voor perfectionisme.
Ja, zeker.
En valangst.
Zeker, je hebt toch wel eens die oefeningen, die doen ze ook wel eens in trainingen,
dat iemand dan in het midden staat en die moet al jong leren.
En dan gooi je er steeds meer ballen naartoe.
Of we al die ballen moeten vangen.
Om de koppeling te maken met, kijk eens hoeveel ballen je hoog houdt.
Maar dan kan je natuurlijk ook de koppeling maken van,
hoe erg doe jij je best om al die ballen hoog te houden?
Kan je er niet gewoon een paard zo langs je heen laten gaan?
En ervaren dat er dan niet iets heel ergs gebeurt.
Misschien moeten we dus dan juichen daarna.
Ja, of gewoon yes.
Al die ballen, ballen.
Je maakt keuzes en je focust je op een paar ballen in je leven.
Wat zijn nou oefeningen die jij heel veel doet met jouw deelnemers in persoonlijke ontwikkeling?
Het gaat bij mij natuurlijk helemaal over erachter komen welke richting je graag op wilt en hoe je dan...
Dus dat betekent dat ik altijd begin in de meeste trainingen of trajecten met zelfonderzoek.
Dus zelf inzicht opdoen.
Dus doen heel veel oefeningen met het herijken of van je waarden, van je kernwaarden.
Door middel van allerlei oefeningen of oefeningen met vloerplaten waarbij ze op hun waarden moeten gaan staan...
en moeten gaan ervaren hoe het voelt of elkaar moeten interviewen.
Bepaalde vragen stellen om tot een bepaald niveau te komen.
Of ze moeten als voorbereidende opdracht verhalen die hun hebben gevormd opschrijven en dan vertellen.
En dan gaan wij als luisteraars luisteren wat we daarin horen aan kwaliteiten en aan waarden en wat dat over hun zegt.
Dat soort oefeningen doe ik heel erg veel.
Heel actiegerichte dingen vooral.
Dus je kan nog zoveel...
Het is heel belangrijk dat je het onderzoekt bij jezelf.
En dat je jezelf onder woorden leert brengen en weet van oké, dit past bij mij.
Hier ben ik goed in.
Hier ga ik vanaan.
Dit geeft me energie.
Dus daar hebben we allemaal oefeningen voor.
Maar vervolgens ook oefeningen met oké, nu heb je die informatie.
Dan gaan we allerlei visualisaties doen of collages maken of creatievere dingen.
Waarbij je meer gaat verbeelden wat je graag wilt.
En dat kan ook schrijvend zijn hoor.
Dus ik laat dat heel erg aan degene die we begeleiden.
Die mogen daar zelf een keuze in maken.
Maar dan gaan we natuurlijk op een gegeven moment naar de praktijk.
Want als je erachter wilt komen wat je wilt in je leven, dan gebeurt dat zelden in je hoofd.
Maar dat gebeurt echt door te doen.
Dus wat we vaak doen is kijken naar datgene wat je nu weet over jezelf.
Hoe kun je daar een soort experiment van maken?
Een klein experiment, zodat je het gaat testen in de praktijk.
Dus dan laat ik ze gewoon een actieplan opstellen.
Heb je daar een voorbeeld van?
Nou, stel, iemand wil dus achterhalen van welke richtingen passen bij mij.
Dan gaan we brainstormen over één of twee of drie mogelijke richtingen.
En wat kun je daar dan in doen?
En dan had ik bijvoorbeeld laatst iemand die zei, ik denk dat ik graag iets in het onderwijs zou willen doen.
En dan gaan we kijken naar wat is de kleinst mogelijke stap die je nu kan zetten.
Die voelt als misschien wel een beetje spannend, maar niet zo spannend dat het allerlei paniek veroorzaakt.
Dus als het gat tussen waar je nu staat en waar je naartoe wilt te groot is, dan stappen we te ver uit onze comfortzone.
En dat creëert vaker nog in onszelf een soort verlamming of een soort paniek.
Dus je moet die drempel zoveel kleiner maken, zodat je die eerste stap gewoon zet.
En voor haar, dat kan ik wel zeggen, voor haar was dat naar een open dag gaan.
En gewoon eens kijken, want dat zou wel betekenen namelijk dat ze een andere studie moest gaan doen.
Dus daarin moest gaan switchen.
Dus is gewoon een open dag gaan meedraaien om gewoon daar eens te gaan zitten.
En zichzelf gewoon toestemming te geven om op die open dag te zijn en te ervaren en te luisteren waar het over ging.
En dat vind ik hele mooie voorbeelden van dat je soms denkt dat het allemaal groots moet en het roer moet in één keer om.
Nee, helemaal niet. Je mag gewoon in je baan blijven en dan ernaast stappen zetten.
En dat is denk ik het allerbelangrijkste, is dat je een soort beweging creëert en dat je zorgt dat je het steeds klein houdt.
Maar dat je het ziet als een soort data over jezelf verzamelen.
Maar daar heb je die data voor nodig, dus dan zul je ervaringen moeten creëren.
Maar het kan ook zijn wat iemand wel eens heeft gedaan, is een meeloopdag.
Dus die heeft gewoon iemand gemaild. Mag ik een keertje met jullie meelopen, want ik ben wel nieuwsgierig.
Ja.
Dat soort dingen.
Een vriendinnetje van mij, daar heb ik een proefopname gedaan, die zei ook als tip.
Ze zegt, ik mail gewoon echt iedereen.
En ik zeg van, hoe vaak krijg je dan een ja als antwoord?
Ze zegt nou echt gewoon acht van de tien keer.
En ook gewoon aan bizar, hooggeplaatste mensen, waarvan je denkt, gaan die ooit ja zeggen?
Ze zegt gewoon ja.
Als jij maar met genoeg ambitie en interesse dat stuurt.
Ja.
En in andere sectoren, zij zitten in de duurzaamheidssector.
Dat is natuurlijk misschien een sector waar ze elkaar meer helpen.
Maar uiteindelijk is er altijd wel een weg te bereiken, denk ik, daarin ook.
Ja, en je hoeft maar één ja, toch?
Daarom.
Ik denk dat mensen zich dan kunnen blindstaan, dat je tien keer hebt gestuurd.
En dat je dan maar acht keer een ja hebt gehad.
Wel, ik denk echt, nou ja, met één ben je toch ook al blij?
Ik bedoel, ik heb, ik wilde een keer heel, heel, heel graag spreken in het onderwijs voor studenten.
Mede omdat mijn eigen studententijd gewoon een hele turbulent, moeilijke tijd was.
En ik had echt zoiets van, ik moet voor studenten spreken, mijn verhaal doen.
Want ik heb zelf enorm een rolmodel gemist in die periode.
Dus ik had best wel, nou, echt een lange mail.
Die heb ik denk ik naar vijftig onderwijsinstellingen gestuurd.
Nou, er zijn er denk ik acht van geïnteresseerd geweest, vier gesprekken gehad.
En ik heb bij twee mogen spreken, zoiets.
Maar even om de cijfers te laten zien.
Ik geef dat voorbeeld ook vaak aan mijn deelnemers.
Van hoeveel nees ik wel niet heb gehad in mijn leven.
En nog helemaal niet veel genoeg.
Ik voel aan alles dat ik nog veel te weinig nees heb gehad.
En daarmee bedoel ik meer van, ik kan nog veel meer vragen.
En dan gaat er een heel percentage nee zeggen.
Maar er gaat zoveel ook ja zeggen.
Ik ben me altijd bewust van dat er mensen zullen zijn die honderd keer moeten vragen en één keer een ja krijgen.
En er zullen mensen zijn die vijf keer vragen en dan meteen vijf keer ja krijgen.
Al die verschillen is er.
Daar gaat het niet om.
Het gaat om dat jij focust op wat jij kunt doen binnen jouw invloedssfeer en waar jij controle op hebt.
En het enige waar je controle op hebt is jouw acties.
Dat is even ook misschien vrij kort door de bocht.
Maar dat wil ik wel altijd mijn deelnemers meegeven.
Ik ben me heel bewust dat de één misschien veel harder moet rennen dan de ander.
Dat is misschien een niet leuk feit.
En dat is pijnlijk en ook verdrietig.
En laten we focussen op wat je wel kunt doen.
Want dat gaat je helpen.
Als ik jou nu al ga zeggen van het lukt niet of het wordt heel erg moeilijk.
Dat gaat jou niet helpen.
Het helpt je misschien heel even om de bevestiging te krijgen dat de realiteit, hoe je hem ervaart, lastig is.
Dat dat uitdagingen met zich meebrengt.
En dan, als jij graag verandering wilt in je leven, zul je toch in beweging moeten komen.
En toch dan doorgaan.
En ik denk dat je er komt als je doorgaat.
In heel veel gevallen.
Ja, hangt er heel erg vanaf hoe graag je het wil.
Je moet het echt heel graag willen.
Dat snap ik, want anders blijf je de acties misschien ook niet zetten.
Omdat je daar de motivatie voor hebt.
Mensen denken dat de motivatie komt aanwaaien.
Je wil niet weten hoeveel deelnemers ik heb.
Die bij mij komen en zeggen, het lukt me gewoon niet om eraan te beginnen.
En ik mis gewoon motivatie.
En dan denk ik, maar motivatie ontstaat.
Als jij iets doet.
Dus daarom zijn er ook wel veel van die mensen die zeggen, zet even een timer voor één minuut.
En ga datgene, of tien seconden.
Ga hetgene waar je zo tegenop zit, tien seconden doen.
En dan gaat het vanzelf ineens daarna.
Voor je het weet doe je het tien minuten.
Zeg maar, motivatie ontstaat echt door te doen.
Natuurlijk heb je intrinsieke motivatie.
Maar dat is echt voor de dingen die je heel leuk vindt.
Dus je moet datgene wat je wil in je leven, wat je denkt dat je wil, moet je echt heel graag willen.
Want de weg ernaartoe wordt echt allesbehalve makkelijk.
Het is alweer tijd voor tooltime.
En tooltime is dat elke trainer die neemt een methode mee, een model, een oefening, een werktechniek om andere trainers te inspireren.
En ik ben heel benieuwd wat jij voor ons mee hebt genomen.
Ja, leuk.
Nou, ik wil met jou een visualisatie oefening doen.
En die doe ik heel veel met mijn eigen deelnemers.
En ik vind dat gewoon een hele fijne om te doen.
Zeker voor mensen die het gevoel hebben dat ze het allemaal steeds niet weten wat ze willen.
Dat is zelden waar.
Dat is echt zelden waar.
En dat vind ik dat deze oefening heel goed doet.
Hij haalt alle andere stemmen, alle andere passagiers in de bus haalt hij weg.
Ja, echt.
Ja, want heel vaak als je vast zit, ben je je leven heel erg aan het leiden op basis van angst.
Van angst en belemmeringen.
En dat blokkeert je creativiteit, je oplossingsgerichtheid, je verbeeldingsvermogen.
We zijn zo gewend in deze maatschappij met onze linkerhersenhelft te denken en alles te rationaliseren en er meer uit te halen.
En het allemaal te verklaren, terwijl die rechterhersenhelft, het is de helft die voelt, die verbeeld, die...
Nou, ik ben geen neuroloog, dus ik moet hier niet teveel op ingaan, maar dat zijn wel de dingen die we weten.
En dat als je dat deel meer aan weet te spreken, dan komen we meer bij nieuwe inzichten die je gaan helpen bij je leven vormgeven op een manier waar je je vrij voelt.
Dus het is een visualisatieoefening van Martha Beck.
Zij is een wereldberoemde lifecoach.
En ik heb deze oefening zelf ervaren en ik vond hem echt waanzinnig.
En ik hoop eigenlijk dat de luisteraar hem zelf mee kan doen.
Ik zat er meteen aan te denken, ik ga hem denk ik ook even los opnemen als oefening.
En dan zet ik hem op mijn website en dan kunnen mensen dat gratis doen.
Zal ik de link dan ook even onderbij zetten, eventueel bij de aflevering nog?
Oh, dat is een top idee. Laten we dat doen. Dan maak ik er even een audio van.
En dan kunnen mensen hem zelf doorlopen, want ik ga hem nu met jou doen.
En ik ga jou ook vragen, want ik ga jou wat dingen zeggen, om dan te spreken vanuit je zintuigen.
Ja, ik ga wel eens mijn twee voeten op de grond zetten.
Ja, maak eens jezelf even...
Ja, adem even rustig in en uit. Dat is belangrijk.
We gaan in ieder geval een oefening doen waarbij we duiken in een gemiddelde dag van je perfecte leven.
Dus de oefening heet ook Your Ideal Day.
En maak het jezelf comfortabel.
Adem een paar keer diep in en uit.
Ja, zak even in jezelf.
En zorg ervoor dat je fysiek comfortabel zit.
En laat even alle stress en spanning los.
Voel je kalm en aanwezig.
En terwijl je stil wordt, geef je jezelf toestemming om mee te bewegen met alles wat er naar boven komt.
En ik ga jou gewoon wat dingen vragen en dan kun jij mij daar antwoord op geven.
Het is vandaag 22 april 2026.
En we gaan een oefening doen waarbij we samen even gaan tijd reizen.
Hoe ver wil jij gaan in de toekomst?
Want wij gaan naar jouw perfecte leven.
Een ideale dag in jouw perfecte leven.
Hoe ver zou je vooruit willen gaan?
De eerste gedachte was, die ik had, was misschien één, twee jaar.
Over twee jaar.
Eén of twee jaar?
Laten we het twee jaar doen voor de zekerheid.
Over twee jaar.
Oké.
Over twee jaar is het 2028.
Denk eens bij jezelf na over de leeftijd die je dan hebt.
En denk ook eens na over de leeftijd van je partner, die jij hebt, dat weet ik.
En die van je kinderen.
Ik ben dan zelf 35.
Mijn vriend is dan 43.
Zoontje, die is dan zeven geworden net.
Mijn dochtertje, die is dan vier.
Die gaat lekker naar de basisschool.
Oh, heerlijk.
Heel leuk.
Oké, breng jezelf in je hoofd vooruit die toekomst in.
Dan ga ik wat instructies aan je geven.
Want je leven is helemaal zoals het zijn moet.
Het is een uiting van je grootste plezier en je grootste voldoening.
En jij gaat wakker worden op een dag, wat een gewone dag is in jouw ideale leven.
En ik ga jou wat dingen zeggen en ik wil dat je je zintuigen laat antwoorden.
Niet je brein.
En stel je voor dat je wakker wordt op deze gewone dag.
Je opent nog niet je ogen, maar je luistert.
Wat hoor je op deze gewone dag in 2028?
Ik hoor blije kindjes.
Op de achtergrond.
Ja.
Zijn dat jouw kindjes?
Ja.
Wat fijn.
Begin met het opmerken van de zintuigelijke details voordat je je ogen opent.
Je ruikt de lucht.
Wat ruik je?
De geur van lente.
Oh, hoe ruikt dat?
Je hebt een beetje die geur van die verse...
dat de jonge blaadjes en bloemetjes eigenlijk aan het ontstaan zijn.
Die geur zit er vaak een beetje in.
Heerlijk.
Dan open je je oog en kijk je naar het beddengoed.
Naar je lakens.
Welke kleur hebben ze?
Wit.
En wat is de textuur?
Hoe voelt het?
Het is een gladde stof.
Fris gewassen.
Dat je nog een beetje zo'n knapperig dekbed hebt.
En kijk eens naar de vloer.
Hoe ziet die eruit?
Ik zie een houten vloer.
Oké.
En merk eens op.
Ben je alleen of is er iemand bij je?
Ik ben toch alleen.
Oké.
En hangen er foto's aan de muur?
Nee.
En zijn er ramen?
Ja.
Loop dan eens naar dat raam.
Sta op.
Je loopt naar het raam en jouw leven is ideaal en helemaal perfect.
Alles mag je zien.
De Eiffeltoren, de Sahara, wat het dan ook is.
Maar wat zie jij?
Mijn eigen tuin.
Ik zie echt een strak blauwe lucht.
Het is eigenlijk mijn eigen paradijsje daar.
Wat is er in dat paradijs?
Ja, vertel.
Heel veel planten.
Ik omschrijf.
Het is ook wel eens de adem- en eva-tuin.
Lekker veel fruit in de tuin.
Alles groeit goed.
Kun je voelen dat je op dit moment je leven aan het ontwerpen bent, terwijl je hier doorheen gaat?
Ja.
Dit is dus uit je angst en in je verbeelding stappen.
En je mag je ogen weer openen.
Ja, welkom terug.
En dit is dus wat ik dan met ze doe en dan bijvoorbeeld een hele dag.
Dus ook echt van waar ga je naartoe op pad?
Hoe sluit je de dag af?
Hoe geef je invulling aan je vrije tijd?
Voelde je angst tijdens deze oefening?
Nee.
Nee, precies.
Dat legt Marta Bek ook heel mooi uit.
Dit is echt een oefening om voorbij de bullshit te komen, maar ook vooral de angst en de belemmeringen weg te halen.
Ja.
Een andere vraag die ik ook nog stel is kettingvraag.
En de kettingvraag is een vaste traditie.
Daarbij stelt elke trainer een vraag aan de volgende trainer.
Leuk.
En de vorige trainer was Adi Speksnijder.
Oké.
En hij vertelde dat je jezelf blijven ontwikkelen een voorwaarde is voor een trainerschap.
Ja.
En zijn vraag was, hoe zorg je dat je een lerend voorbeeld blijft van de mensen die je traint?
Ik denk dat je als trainer een hoog zelfreactief vermogen hebt te ontwikkelen.
Dus wat ik vaak doe met een andere vriendin die ook trainer is, als wij samen bijvoorbeeld een training hebben gegeven, gaan we heel bewust de training nalopen.
Wat werkte er wel, wat werkte er niet, wat ging er goed, waar zijn we tevreden over?
Dat vind ik eigenlijk een integraal onderdeel van het trainerschap.
Dus dat je even daar wat tijd voor neemt.
En er zijn soms trainingsdagen dat ik me helemaal leeg en op voel ik me helemaal moe, heb ik er helemaal geen zin in.
En enkele keer sla ik het over, maar bijna nooit.
Het gebeurt heel automatisch inmiddels, omdat ik heel erg de meerwaarde ervan zie.
Omdat er is altijd wel iets in de training waarvan je denkt, hé, waarom ging dat nou zo?
En dan even daarop analyseren en daarvan leren.
En misschien kom je er dan achter dat je een andere vaardigheid hebt te leren.
Dus bijvoorbeeld, nou ik ben daar nog niet tegen aangekomen, maar stel ik zou ineens een doelgroep krijgen waar veel agressie is of agressief gedrag.
Ja, en ik loop daar helemaal op vast.
Dan heb ik verbindende communicatiebeden te leren of geweldloos communiceren.
Kan ik daar een training in gaan volgen of me in gaan verdiepen.
Maar elke keer weten dat je altijd iets te leren hebt van je deelnemers en van de training zelf.
En positief bekrachtigen wat je goed deed.
Ik denk dat dat ook heel belangrijk is.
Dus dat je niet alleen maar kijkt naar wat kon er allemaal beter.
Maar ook naar wat heb ik gedaan wat echt zo goed heeft uitgepakt en wat ik dus vast moet blijven houden.
En wat was dat, een van de laatste trainingen?
Wat ik goed heb gedaan?
Ja.
Nou, waar ik nu het afgelopen anderhalf jaar mezelf in heb uitgedaagd, is meer humor inzetten.
Meer grapjes maken met mijn deelnemers.
Dus ik heb een tijd gedacht, de overtuiging gehad dat dat af zou doen aan mijn professionaliteit.
En daar ben ik echt van teruggekomen.
Zeker met jongeren.
Dus echt essentieel.
Dus je kunt heel goed en duidelijk en professioneel en humor gebruiken.
Niet te veel.
Het is de hele tijd het trainersvak.
Alles gedoseerd.
Welke vraag heb jij meegebracht voor de volgende trainer?
Ik ben wel nieuwsgierig bij de volgende trainer.
Wat nou een oefening of een werkvorm is die jij vindt dat zo duidelijk de kracht van trainen laat zien ten opzichte van coachen of teamcoachen.
Dus trainen is natuurlijk iets anders dan één op één coachen.
Dus wat is nou een werkvorm, een oefening die echt laat zien van dit is het onderscheidende aan trainen.
Of dit is de kracht van een training volgen.
En ik vraag het, omdat ik soms, ik doe één op één trajecten en trainingen.
En ik heb soms mensen in mijn één op één traject die dan zeggen, ja, maar in zo'n training heb je minder één op één tijd met iemand.
Die zien daar niet altijd de meerwaarde van in.
En ik denk juist dat trainen ontzettend veel meerwaarde heeft op je persoonlijke ontwikkeling.
Dus ik ben gewoon benieuwd naar de volgende gast, hoe die dat ziet en wat nou, wat die dan zou zeggen over trainerschap.
Ik ben ook heel benieuwd.
Als we het toch hebben over trainers.
Welke trainer zou jij graag willen horen in deze podcast en waarom?
Ja, dat zijn er heel veel.
Maar er is één trainster die ik al heel lang volg op LinkedIn.
En ik heb een keer een oefening bij haar gedaan op de Deep Democracy Day of een event.
Vier jaar geleden of zo.
En ik was daar zo van onder de indruk.
Toen moesten we onze stamboom tekenen en kijken naar onze ouders en voorouders.
Nou, ik vind haar ontzettend goed.
Op welk vlak geeft ze training?
Zij is nu op dit moment veel bezig met volgens mij de rol van macht.
En helpt zij leiders om dat goed in te zetten, zeg maar op een juiste wijze.
Dus ze is onderdeel van de Deep Democracy Academy.
Nee, dan zeg ik het denk ik niet goed.
Maar van Jiske Kramer.
Daar geeft zij training en ze heeft natuurlijk haar eigen werk.
Mireille Oliveira.
Mireille Oliveira.
Ja, ik volg haar echt heel graag op LinkedIn.
En ik zou haar wel graag hierin willen horen.
Ja, ze is een heel bijzondere wijze trainster.
En ze is ook nog eens twee keer trainer van het jaar geweest.
Wat tof.
Ja.
Ik ben nu al benieuwd.
We hebben het net gehad over mijn dromen.
Waar droom jij nog van?
Als trainer?
Ja, die droom heb ik al vijf, zes jaar geleden uitgesproken.
Maar ik droom echt van hele grote groepen trainen.
En dat is heel tegenstrijdig met wat er in trainersland wordt gedaan.
Daar wordt een beetje de norm tussen de acht en twaalf deelnemers.
Daar kan je goede trainingen geven.
Dus ik weet niet of het trainen is dan.
Maar ik zie het wel voor...
Ja, ik heb altijd een soort drive in mezelf gehad van meer mensen bereiken.
Dus ik coach ook, maar ik voel soms wel eens van...
Oké, ik vind het heel fijn om één op één met iemand de diepte in te gaan.
Iemand echt goed te kunnen helpen.
Maar ik voel dan altijd daarna wel van...
Ja, maar veel meer mensen lopen nu tegen het vastlopen aan of iets anders.
En ik wil veel mensen helpen.
Maar tegelijkertijd, hoe kan ik het voor mekaar krijgen?
Dus ik zoek naar een soort...
Ik heb een soort droom die effectief moet zijn.
Dus ik wil niet een soort show op een podium.
Dat ben ik ook niet.
Dat wil ik ook niet.
Dat past helemaal niet bij mij.
Maar ik wil wel iets groots doen.
En dat het effectief is.
Dat het werkt.
Dus misschien werk ik dan samen met allemaal andere trainers.
Dan gaat een groep uit elkaar.
En die worden dan in andere ruimtes getraind.
En dan kom je samen in de zaal en ervaar je andere dingen.
Of een stukje theorie.
Of een andere beleving.
Zoals zo'n visualisatie.
Daar ben ik...
Ik voel dat dat er in het vooruitschied ligt.
Dat wil ik.
Dat voel ik al heel lang.
Maar de vorm weet ik gewoon nog niet precies.
En ik heb geleerd, gelukkig, door mijn eigen werk.
En wat ik andere leer is dat de vorm nog niet echt uitmaakt.
Het gaat om dat gevoel wat ik wil.
Dat ik gewoon heel veel mensen tegelijkertijd wil bereiken.
Wat ik ook hoop met de podcast steeds meer.
Maar dat zie ik voor me, ja.
Ik geloof volledig, als je die bril voor je hebt.
Dat je vanzelf ziet als er haakjes zijn om daaraan vast te pakken.
En weer stappen in die richting te zitten.
En dat we misschien jou mogen volgen daarin gewoon.
Ja, dat is letterlijk een deel in je brein.
Wat als jij ergens je aandacht oplegt.
Dat het daarop gaat focussen.
Dus ja, ik hoop het ook.
Maar ik geloof daar heel erg in dat dat zo werkt.
En wie weet geeft deze podcast ook nog weer een klein haakje.
Van iemand die dit hoort.
Als je één ding zou moeten noemen.
Wat zou het verschil zijn tussen de beste trainer en een goede trainer?
Het mag gewoon een verschil van zijn.
Want er zijn uiteraard meer verschillen.
Maar wat zou een verschil zijn tussen een goede trainer en de beste trainer?
De beste trainer weet dat hij weinig weet.
Dat er altijd iets te leren is.
Dat het niet gaat om hem of haar of hen.
Maar dat het gaat om het leerproces van de ander.
En dat dat het doel moet zijn.
En dat je daar alles op alles zet.
En dat kan ook betekenen dat je je ego aan de kant schuift de hele tijd.
Want ik had het er laatst nog over.
Ik geef trainingen ook voor het mbo.
Entreeonderwijs.
En dat wordt wel eens stereotypisch bestempeld als moeilijke klassen of probleemjongeren.
Dat soort dingen.
En er zijn ook uitdagingen in die klas.
Die heb ik ook wel ervaren.
En dan kunnen ze bijvoorbeeld weglopen of iets zeggen wat je...
Dit gebeurt niet vaak.
Want ik hou juist ontzettend van deze leerlingen in deze klasse.
Maar er is geen ruimte voor een ego.
Dus als je daar gaat staan als trainer.
Zo van, ik kom hier even vertellen hoe het zit.
Of je denkt dat jij het allemaal veel beter weet.
Nou, nee.
Je hebt heel veel kennis opgedaan.
Dat hoop ik althans.
En je hebt geleerd hoe je vaardigheden intraint.
Bij je doelgroep of zoiets meebrengt.
Maar je weet ook dat jij nog ontzettend veel te leren hebt.
En dat jouw deelnemers jou iets kunnen leren.
Ik denk dat dat een hele goede trainer onderschijnt van een redelijk goede.
En daarnaast natuurlijk wel, denk ik, gewoon ontzettend goed zijn in je vak.
Dus heel, heel veel oefenen.
Heel veel bereid zijn fouten te maken.
Heel veel vlieguren maken.
Maar wel daarvan leren.
Want je kan ook heel veel doen, maar de hele tijd hetzelfde patroon herhalen wat niet werkt.
Dus dat vraagt dat je na elke training, waar wij het ook over hadden, reflecteert.
Zodat je erachter komt wat er wel en niet goed werkte.
Dus blijven leren.
Blijven leren, ja.
We starten en we eindigen daarmee.
Ik wil jou dus heel erg bedanken.
En ook de luisteraars voor het luisteren naar deze podcast.
En als je het nou leuk vond om te luisteren, laat het dan vooral weten in de comments.
En als je denkt, ik wil wel vaker luisteren naar de beste trainer van Nederland.
Volg deze podcast dan.
En dan zien we elkaar volgende week.
Volgende week is dus Suzanne te gast.
En hoor je over hoe je kunt omgaan met cultuurverschillen als trainer.
Hoe groot cultuurverschillen zijn tussen Nederland en België.
En gaan we het hebben over hoe cultuurverschillen voelen.
Oh, spannend.
Dus misschien niet hebben, maar gewoon voelen.